In de laatste berichtjes gaat de meeste aandacht naar de kittens uit. Daar kan je natuurlijk niet omheen en de meeste lezers vinden dat ook leuke kost. Maar dat betekent niet dat we minder aandacht hebben voor de rest van onze kudde. Dus bij deze een update van de overige katten 🙂

Fealynn doet het supergoed als moeder. En, sinds de bevalling is ze ook weer erg lief naar haar oudere dochter Didi, dat was een poosje heel anders. De moederhormonen zorgen nu gelukkig voor een betere verstandhouding. Het is wel afwachten hoe zich dat ontwikkelt als die weer minder worden…

Zo lief, moeder en dochter die samen voor het grut zorgen

Didi is intussen 15 maanden en heeft zich ontwikkeld tot een prachtig, grappig en elegant poesje. Ik vind haar echt mooi geworden :-). Ze vindt de kittens geweldig dus we gaan ervan uit dat ze het ook leuk zal vinden om volgend jaar zelf moeder te worden. In het najaar gaan we de gebruikelijke testen doen om te kijken of dit een optie is.

Didi ❤

Niet weg te slaan bij haar jongere broertjes en zusje

Kallima vindt de kleintjes maar lastig 😉 . Ze zoekt ze niet echt op en heeft het liefst dat ze haar ook met rust laten. Gelukkig hebben we plaats genoeg en slapen de kleintjes ook de nodige tijd.

Als het volgens haar echt Kallima-tijd is gooit ze zich voor mijn voeten als ik de was aan het ophangen ben bijvoorbeeld 😉 . Succes verzekerd…

Over een paar maandjes wordt ze tien…nog altijd even mooi ❤

En dan hadden we wat zorgen om Zaina. Een poliepje zorgde voor wat opstopping in de neus of keel, met enig geproest tot gevolg vooral tijdens het eten of snorren bij mij. Tijdens het eten zelf was het ook goed hoorbaar dat er wat in de weg zat. Gelukkig zijn het normale bacteriën die zich dan ophopen volgens de dierenarts, geen gevaar dus voor de kittens, daar was ik wel even bezorgd over.

We kregen AB neusdruppeltjes mee….5 x daags… Ik had meteen beter moeten weten…de druppels eindigden overal, maar niet in die speldeknop gaatjes…. Dus werd het een tablettenkuur voor 10 dagen. Nu is Zaina met L-lysine of ontwormingstabletjes niet moeilijk, maar de geur van antibiotica….drama! Met enige voorzorgmaatregelen van mijn kant ging het de eerste dagen nog wel maar daarna liep de stress van beide kanten zo op dat ik haar dit niet meer wilde aandoen. De klachten waren al verdwenen maar halverwege een antibiotica kuur stoppen is niet verstandig. Dus werd besloten om de rest van de kuur door de dierenarts te laten geven. Vreemde ogen dwingen… en inderdaad, aangekomen in de praktijk bleek het daar gelukkig een fluitje van een cent. Vervolgens zijn we nog drie keer op en neer geweest voor zo’n ‘fluitje’ , 34 km retour per keer….Nu maar hopen dat het niet snel terug komt want dan moeten we naar andere opties kijken vrees ik.

Hopelijk geen operatie voor onze grande dame….

En als laatste, onze net-niet Somali, Noortje 😉 . Noortje vindt de kittens net als vorig jaar weer leuk. Ik heb wel het idee dat ze er iets minder mee bezig is maar zo soms gaat ze gezellig in de speelmodus met ze. En als er wat te eten is, jááá, dan is ze er natuurlijk ook bij.

Even gek doen met Egilias 😉

Maar je vooral niet te moe maken deze zomer…

Afgelopen vrijdag gingen de kittens mee naar de dierenarts voor hun eerste prik en medische check. In de auto deden ze het prima, ze zaten eerst heel geïnteresseerd om zich heen te kijken en wat later lagen ze lekker te dutten. Het was een absurd warme week met temperaturen tussen de 35 en 40 graden, dus we hadden de afspraak vroeg in de ochtend gepland.

Na Egilias die graag als eerste wilde 😉 was Ennio aan de beurt. Die werd wel erg grondig geïnspecteerd… Ik vroeg al bezorgd of er wat mis was, maar toen kwam de  zeer  aparte mededeling dat Ennió toch echt een Ennià was, een meisje dus!! Ik was helemaal perplex. Het was wel degene waarbij ik na enkele dagen nog twijfelde maar een foto die ik toen maakte leek zo duidelijk…..niet dus, haha. Maar zeker niet getreurd, dit was heel mooi nieuws, maar ik moest het wel even laten bezinken. Dit hadden we niet verwacht, en ook niet eerder meegemaakt.

De bewuste foto…ik zie nog steeds balletjes…. toch?

Een klein schoonheidsfoutje wat we bij Elano hadden opgemerkt was gelukkig zonder erg volgens de dierenarts. Ze hielden zich alle drie heel stoer bij het prikken en daarna mochten ze weer gezellig samen in de reismand naar huis ;-).

Tja, en nu moest er natuurlijk een andere naam voor het kersverse meisje worden bedacht. Ennia vond ik wat minder leuk. In mijn namenbestandje had ik gelukkig nog wat E-namen en ongeveer de combinatie staan die het nu is geworden. Ennio Emiko is vanaf nu Eduna Esperanza :-).

Eduna

Welkom mooi meisje 🙂

En nu nog even de rest van de site aanpassen 😉

Een paar weken geleden mochten de kleintjes voor het eerst naar buiten. Om ze niet meteen verloren te laten lopen in de grote afgezette tuin had ik eerst een hoekje op het terras voor ze afgezet. Daar werd meteen dankbaar gebruik van gemaakt:

De echte stap naar de tuin liet vanwege relatieve kou vervolgens nog even op zich wachten, lieve smekende gezichtjes ten spijt ;-))

Maar afgelopen woensdag was het dan eindelijk zover, voor het eerst gras onder de voetjes 🙂

Ik kan ze nog tegelijk met twee handen oppakken en had ze zo neergezet. Onder de indruk als ze waren van deze big move bleven ze aanvankelijk precies zo zitten 😉

Na een paar minuutjes werden ze toch wel nieuwsgierig en gingen ze op avontuur…

Ennio was het dapperst en verbaasde zich over het hoogpolig tapijtje onder zijn teentjes

Egilias en Elano hadden nog even overleg…

Ook Egilias ging vervolgens op verkenning.

Elano begon het buiten zijn ook te waarderen. Moeder Fealynn is natuurlijk in de buurt om een oogje in het zeil te houden

Ennio had intussen al de trap van een van de speeltoestellen ontdekt.

Bovenop heb je een prachtig uitzicht. Nu vinden wij dat voorlopig nog te hoog voor ze en dus hebben we dit toestel net als vorig jaar weer tijdelijk op zijn kant gelegd.

En na al die nieuwe indrukken is het natuurlijk heel goed slapen:

Hun favoriete chill plekje in mijn kamer. Ik heb mijn bureaustoel op wieltjes (en die zijn erg gevaarlijk voor kittens) tijdelijk verruild voor een gewone stoel, maar nu ze groter zijn kunnen ze via stoel/ bureau naar de hoger gelegen wandmandjes…geen goed plan. Ik leg hem dus neer en met een fleecekleedje over de rugleuning vinden ze het een heerlijk slaapplekje.

Komende donderdag staat hun eerste prik bij de dierenarts op het programma, wat gaat het toch snel….

Vandaag zijn onze E-‘tjes alweer vijf weken…wat gaat het snel.

De afgelopen weken is er veel gebeurd in hun jonge leventjes. Ze verhuisden naar mijn kamer en daar kregen ze behalve meer ruimte ook meer contact met de andere huisgenoten, die dat soms ook wel een beetje spannend vonden:

Grote zus Didi vond het erg interessant maar ook superspannend….

We gaven de kittens eerst een klein gedeelte van mijn kamer zodat iedereen even kon wennen. In een paar stapjes is hun ruimte intussen vergroot tot bijna de hele kamer, dat hebben ze nu ook wel nodig ;-))

Als zo’n hummeltje slaapt kan je hem eens rustig besnuffelen

Samen eten is dé manier om drempelvrees van beide kanten te overwinnen. Rond etenstijd is het sowieso altijd opvallend druk bij de kleintjes 😉

Dat zelfstandig eten gaat al erg goed. En zo klein als ze zijn wordt er na het eten ook al  uitvoerig gepoetst.

 
Rond de vier weken komt naast het vaste eten ook het gebruik van het kittenbakje op de agenda. Kennelijk had Elano de handleiding al eens gezien want binnen een kwartier had hij zijn eerste plas erop gedaan. De eerste weken wordt er nog weleens in het grit gehapt en daarom gebruiken we in die periode kattengrit wat niet klontert, want dat zou problemen in de maag kunnen geven.

Ook de hondjes komen af en toe eens kijken hoe het met de koters gaat.

En verder wordt er natuurlijk veel gespeeld. Goed voor hun lichamelijke en geestelijke ontwikkeling, en geweldig als vermaak voor ons en het eerste bezoek waarmee ze intussen kennis hebben gemaakt.

En zo zien de heertjes er met vijf weken uit:

Elano. Met 660 gram vanmorgen is hij ruim een ons zwaarder dan zijn broertjes. Een paar weken geleden was hij in gedrag ietsje meer terughoudend maar intussen gaat hij voorop en is als eerste bij je….en op je.

Ennio. Hij is zeker minder bescheiden geworden vergeleken met twee weken geleden, al vindt ie het opgepakt worden door vreemden nog wat spannend. Een heel lief en zacht ventje.

En dan ‘Prins Charming himself’ Egilias. Weet zich altijd net even anders te presenteren en zo de aandacht op zich te vestigen. Sorrel zilvers zijn vaak wat moeilijker te fotograferen maar daar heb je met zo’n uitstraling weinig last van ;-))

Gisteren waren de kleintjes drie weken. Tot afgelopen weekend werd er vooral veel geslapen maar sinds zondag is er steeds meer actie in de kraamhoek. Na een waggelend begin staan ze nu alle drie redelijk stevig op de pootjes en wordt er aardig rondgestapt in de doos die ik intussen heb voorzien van een uitbouw.

En zoals je van jongens kunt verwachten….geef ze een bal en daar gaan ze 😉

Van spelen word je natuurlijk erg vies 😉

Het blijft een prachtig kleurenpaletje ❤ . Links wildkleurtje Elano, daarnaast het sorrel kereltje Ennio en rechts sorrelzilvertje Egilias.

Hoewel ze nog erg jong zijn is er van de karaktertjes toch al wel iets te zeggen:

Egilias is het meest extrovert. Hij is nieuwsgierig, vrolijk, lijkt mensen erg leuk te vinden en is een heel charmant kereltje.

Het wildkleurtje Elano is iets bescheidener. Hij laat zich wel graag knuffelen en ook op schoot pakken.

Ennio is het meest terughoudend tot nu toe. Hij blijft vaak net wat langer vanuit een hoekje toekijken en heeft dan even wat tijd nodig. Ook oppakken vindt hij nog wat spannend.

Dit weekend verhuizen we de kleine familie van de slaapkamer naar mijn kamer die meer centraal in het huis ligt. Behalve meer speelruimte krijgen ze daar ook meer mee van wat er in huis gebeurt. Passerende hondjes, allerlei nieuwe geluiden, meer aanloop….kortom, de socialisatieperiode begint.

Er staan ook enkele nieuwe foto’s op de kittenpagina: https://somalicatteryjumanah.wordpress.com/nestjes/2019-e-nestje/

Fealynn’s drietal is de eerste week goed doorgekomen. Het is toch altijd weer even spannend, ook al ziet alles er op het eerste gezicht goed uit.
Mijn eerste vermoeden dat het wel eens drie katertjes zouden kunnen zijn bleek in de loop van de week te kloppen. Eerlijk is eerlijk, een poesje erbij had ik erg leuk gevonden, maar ik ben zeker heel blij met deze drie kereltjes.

Het is zo’n mooi kleurenpaletje…

Bedoeling is ook dat ze de eerste week hun geboortegewicht verdubbelen. Nou dat is ruimschoots gelukt ;-). Het wildkleur katertje legde vanmorgen maar liefst 250 gram op de weegschaal, 150 gram gegroeid! Het sorreltje en sorrel zilvertje waren 200 gram, ook  een dikke verdubbeling van hun geboortegewichtjes van 90 en 92 gram.

Aan Fealynn merk ik wel dat ze nu de ervaring heeft die zo vorig jaar nog miste. En het is met drie ook minder druk dan vorige keer, ze kan het prima behappen.

Tussen het voeden en wassen door kan ze heerlijk ontspannen

Na een paar dagen kwam het eerste bezoek

Het sorrel zilvertje verraste me door op dag drie (!) al de oogjes te openen. Dat is erg vroeg, maar dat heeft er ook mee te maken dat ze pas op dag 69 zijn geboren.

Ook wordt er al aardig gescharreld door de doos…op zoek naar mama…

Zo schattig

Maar er wordt vooral nog veel geslapen, daar word je tenslotte groot van 😉

De kleintjes hebben intussen ook hun namen. Die staan bij de foto’s op de kittenpagina:

https://somalicatteryjumanah.wordpress.com/nestjes/2019-e-nestje/

Op donderdag 23 mei in de vroege ochtend zijn de kittens van Fealynn en PerSé geboren. Op het uiterste nippertje want het was dag 69 van de zwangerschap en de keizersnede stond al gepland.

Wat heeft ze het spannend gemaakt, pfffff….

De slijmprop verloor ze al op de vrijdag ervoor, dag 63, maar ik ging ervan uit dat de kittens net na het weekend zouden komen. De bekende voortekenen van een aanstaande bevalling kwamen ook op gang, maar dag 66  (de dag waarop ze vorig jaar beviel) en 67 gingen voorbij zonder kittens. Het was heel gezellig verder met haar in de slaapkamer, maar het was wel de bedoeling dat er wat ging gebeuren….

Het verliezen van de slijmprop

Woensdagmorgen, dag 68, bleef alles nog steeds rustig. Hm, het werd nu toch wel tijd. Ik wilde niet tot het laatste moment afwachten en belde de dierenarts voor overleg.
Je gaat liever niet slepen met een hoogzwangere poes maar we maakten toch maar een afspraak voor in de middag. Evt kon er dan een echo worden gemaakt. Echter een uurtje voor de afspraak leek ze dan toch te beginnen en de afspraak werd geannuleerd. Helaas bleef het bij flink warm worden en een keertje op de kop in de werpdoos staan….zucht…

Even hadden we goede hoop…

Later die middag nog eens telefonisch overlegd met onze min of meer vaste dierenarts van de praktijk want ik wist het even niet meer. Ze vroeg goed uit en ik kon mijn zorgen (zoals een dood kitten wat misschien blokkeerde) kwijt. Ze kon me behoorlijk geruststellen en gezien Fealynn zelf nog steeds rustig was ging ze ervanuit dat alles oké was en de kleintjes er die avond of nacht zouden zijn. Zouden ze er de volgende ochtend niet zijn, of niet duidelijk onderweg, dan zouden we naar de kliniek komen en werd het een keizersnede.

Wachten….wachten….wachten…

Dus maar weer verder de wacht houden bij haar in de slaapkamer. De uren gingen voorbij en er gebeurde maar niets. Tussendoor probeerde ik wat te slapen toen het donker werd. Fealynn lag naast me, als ik wakker werd keek ik naar haar…maar nee hoor, ze lag heerlijk te dutten…

Om 4 uur geloofde ik er niet meer in, en ging er vanuit dat we om half 9 bij de kliniek zouden staan. Ik hoopte maar dat met de kleintjes alles oké was. Je voelt je zo machteloos.

Tegen vijven zag ik ineens een behoorlijk samentrekking door het achterlijfje….hm. Ik tilde haar kontje wat opzij en zag een natte plek…. owww, dan toch nog????
Ik bracht haar naar de doos en toen ik nog een soortgelijke wee zag heb ik John wakker gemaakt.

Ze werd even wat onrustig maar tegen 6 uur werden de weeën wat sterker en gingen wat later over in persweeën. Ik vond het allemaal nog niet zo krachtig…maar gelukkig werden ze uiteindelijk sterker en om 7 uur was daar het eerste kitten! Ik heb wel even gehuild van opluchting 😉 . Het leek me een wildkleur katertje op het eerste oog…hij had een prachtig gewicht van 100 gram.

Om half 8 lag er ineens een tweede kitten. Zit je er vier dagen en nachten met je neus bovenop, mis je hèt moment….zo snel had ze hem eruit, terwijl ik even iets aan het pakken was…
Dit was een sorreltje, en mogelijk ook weer een katertje…Deze was duidelijk kleiner maar nog altijd een mooie 90 gram.

Om half 9 werd nr drie geboren. Dit duurde iets langer maar dat was omdat het kontje eerst kwam. Ook dit zou wel eens een katertje kunnen zijn, een sorrel zilvertje, gewicht 92 gram.

En wat was het fijn om toen ook zeker te weten dat ze klaar was, door de röntgen van twee weken ervoor.

Fealynn was meteen heel zorgzaam voor de kittens. Ik heb een beetje geholpen zodat ze zo snel mogelijk lekker aan het drinken waren maar het ging heel vlot. Het zilvertje had iets meer tijd nodig maar ook dat ging eigenlijk prima.

Van links naar rechts; het sorrel zilvertje, het sorreltje en het wildkleurtje

Intussen zijn de kittens ruim twee dagen oud en gaat het super met ze. Het wildkleurtje was vanmorgen al 153 gram (!) , de twee anderen ruim 120. En mams is tevreden en gelukkig 🙂 .

Maar ze mag het nooit meer zo spannend maken…

Alweer enige tijd zagen we dat Chanoa zich na een betere periode weer meer terugtrok op zolder. Pijnlijk want je ziet een diertje dat zo graag wil, maar zich toch gehinderd voelt door de aanwezigheid van andere katten, en hondjes. Ik wilde haar dat niet langer aandoen en heb de stap voor herplaatsing nu doorgezet, hoe moeilijk ook…

In het najaar hadden Dorrit en Ingrid zich al voor Chanoa gemeld, en daar was ze nu nog steeds welkom. Afgelopen weekend is onze lieverd naar hen verhuisd.

Intussen hebben we al enkele uitgebreide updates gehad en het doet ons goed om te lezen dat de gewenning heel goed gaat. Het is een troost bij het gemis en verdriet dat we voorlopig nog wel zullen voelen, ik ben blij voor haar.

Lieve Chanoa, ik denk dat we het juiste plekje voor jou hebben gevonden. Het ga je goed meisje ❤ ❤ ❤

De zwangerschap van Fealynn begint aardig op te schieten, nog iets meer dan een dag of tien te gaan.

Afgelopen dinsdag hebben we een röntgenfoto van haar buik laten maken. Dit had ik bij de vorige zwangerschap ook gedaan, ik vind het heel fijn om als het zover is alvast het verwachte aantal te weten. Een bevalling aan zich is al spannend genoeg.

Ondanks dat ze zwaarder is dan vorige keer met de vijfling blijkt het iets minder druk te zijn, er zijn drie kittens te tellen. Het is niet helemaal goed te zien omdat buik en maag nogal gevuld zijn ;-))

Fealynn slaapt intussen veel en dat is meestal in de slaapkamer of in een van de mandjes op mijn bureau.

Vanaf het terras kan ik even spieken of er goed wordt gerust….

Zóó zwanger 😉

Dit weekend worden de laatste benodigdheden voor rond de bevalling besteld en wordt het kraamhoekje verder ingericht. Wordt vervolgd…

Gisteren was het dag 33 van Fealynn’s zwangerschap, precies op de helft. Vorig jaar was ze met haar vijfling in dezelfde fase 550 gram aangekomen, nu al 750, met hetzelfde begingewicht. Ik praat mezelf aan dat het nog alle kanten op kan, en dat is ook zo, maar de kans op een nog groter nestje dan in 2018 is wel reëel.

Deze foto is van begin vorige week, dag 24….ik bedoel maar….

Ze is graag in de slaapkamer waar ik dinsdag alvast maar een doos geïnstalleerd heb voor de bevalling. Ik twijfel nog of ik hem niet iets te klein vind maar iedereen kan nu alvast aan het idee wennen;-)

Men neme een doos… en daar heb je de eerste belangstellende al…

Na de verbouwing tot kraambed vindt Noortje hem ineens heel spannend 😉

Didi is wat minder onder de indruk.

Maar al gauw komt moeder zelf ook een kijkje nemen,

en word je gesommeerd het pand te verlaten 😉

Eens even kijken of dit in orde is….

Hm, ja, dat moet wel lukken…

Als laatste komt Zaina ook nog even kijken en dan gaat iedereen weer over tot de orde van dag. Wildkleurtjes Kallima en Chanoa spelen nog even ‘ wij hebben niets gezien’

Wordt vervolgd….