Geduld is een schone zaak ;-)…

Inmiddels zit 2021 er al weer ruim half op. Na een nat en koud voorjaar blijft het met de zomer ook enigszins behelpen. Gewend aan de droge hete zomers van de afgelopen jaren is het nu even wat anders. Gelukkig zijn we in Drenthe van waterdrama’s á la Valkenburg, de Ardennen en Eifel verschoond gebleven, maar een stabiel zomertje zit er vooralsnog niet in. Maar we genieten van de mooie dagen die er gelukkig ook zijn.

Ik heb weer een nieuwe wigwam gemaakt voor de meiden, volgens Kallima past hij precies

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is dsc05327-2.jpg
Eind mei stonden onze rodo’s er weer prachtig bij. Ook de clematissen die over de kattenren hangen bloeiden uitbundig. En ja…even zoeken, maar ook hier is Kallima van de partij

Noortje vierde op 7 juli haar zevende verjaardag


En dan waren er de nieuwe plannen die ik een paar maanden geleden aankondigde….

Eind april was alles klaar voor Didi’s tweede huwelijksreis. De kater stond te popelen, het testwerk was in orde, en Didi’s reiskoffertje stond klaar. Rond 6 mei werd de nieuwe krolsheid verwacht. Dat kon eigenlijk niet missen gezien haar cyclus sinds december. Maarrrrr……6 mei ging geruisloos voorbij. Ach ja, een paar dagen vertraging kan natuurlijk…. Maar het werd 16 mei, 26 mei,……6 juni,………….16 juni……en van een eventuele aankomende krolsheid was geen spoor te bekennen. Ook het sproeien wat ze nog wel eens wil doen rond haar krolsheden stopte, totale rust in de hormonenhuishouding.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is dsc05126-2.jpg
Ze was met van alles bezig, behalve krols worden
Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is dsc05103-2-1.jpg
Didi’s Felv en Fiv test. Met een druppeltje bloed wat uit de hals of voorpoot wordt genomen heb je binnen enkele minuten de uitslag. Een enkele blauwe stip betekent Felv en Fiv negatief, dus groen licht 😉 .

Een beetje frustrerend maar je doet er helemaal niets aan. Intussen zaten we wel een beetje met de vakantieplanning want eigenlijk was het de bedoeling om na het nestje te gaan, maar dat werd nu wel erg laat….De corona stoplichten gingen ondertussen internationaal steeds meer op groen dus besloten we om dan maar vóór het nestje te gaan. We hebben een heerlijke en super zomerse week in Sudoststeiermark gehad.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is dsc05389-2.jpg
Ons vakantie adres was een soort adelaarsnest. We keken naar drie kanten tientallen kilometers ver….onze twee zichtjagers vonden dat ook erg geslaagd 😉


Maandag 6 juli was het dan eindelijk zover, in de avond werd Didi krols! De volgende dag hebben we haar naar haar lover gebracht, een wildkleur Abessijn deze keer. Moest ze er de vorige keer nog een nachtje over slapen, deze keer was de eerste dekking al na een paar uurtjes een feit. Ze hadden het kennelijk bijzonder gezellig met elkaar want toen we haar een paar dagen later ophaalde werd er de hele terugreis uitvoerig geprotesteerd. De krolsheid was na thuiskomst eigenlijk direct over, een goed teken.

Dat de vader van het nestje een Abessijn is betekent dat de kittens allemaal korthaartjes zullen zijn, net zoals Felicia uit ons vorige nestje. De verwachte kleurtjes zijn wildkleur en zwart zilver.

6 juli, een duidelijk krolse Didi biedt zich aan bij Noortje…die net doet of haar neus bloedt 😉

Lekker bijkomen na de huwelijksreis

En nu is het in spanning afwachten. Haar tepeltjes zijn intussen mooi donkerroze, een teken dat ze zwanger is. Ze is ook al iets aangekomen, maar nog niet zoveel. Het kan zijn dat ze wat last heeft van (ochtend) misselijkheid.

En dan was er nog de aankondiging van ons nieuwe wildkleurtje. Ook daar kwam nog enig geduld bij kijken. Het duurde wel even eer het zeker was dat dit poesje van de drie wildkleurtjes het meest geschikt bleek. Half juli zijn we gaan kijken. En ja, meteen verliefd natuurlijk, haha. Maar dat was ik van de foto’s al. Eigenlijk al met de eerste foto toen ze nog maar twee weken was. Begin augustus komt ze bij ons wonen en vertel ik wat meer over haar.

De eerste foto die ik kreeg, meteen verliefd ❤

De kleine meid acht weken

We kijken enorm uit naar haar komst en bedanken Bea en Manouk van Cattery Overnight Sensation alvast voor het vertrouwen dat ze ons hebben gegeven. We gaan ervoor zorgen dat het haar aan niets zal ontbreken.

Nieuwe plannen

Nu had ik gedacht dat Felicia misschien wel tot ver in april nog hier zou zijn, maar ineens ging het onverwacht snel. De Hongaarse fokster Judit had een koerier gevonden die Felicia eind maart op Schiphol kon ophalen. Liever zou ik dat niet hebben gedaan op deze manier, want het is natuurlijk een stuk onpersoonlijker en je geeft je kitten toch even in handen van een vreemde, maar in deze lastige tijden om te reizen is een beetje flexibiliteit soms nodig. Gelukkig was het maar een korte vlucht, en woont Judit maar een uurtje van de luchthaven. De koerier hield me tijdens de reis keurig op de hoogte en stuurde zelfs foto’s tijdens de vlucht. Felicia deed het allemaal perfect, maar daar had ik ook wel vertrouwen in, het is zo’n dapper meiske.

Felicia nog met Cheetah, ze waren zulke goede vriendjes samen

In het vliegtuig naar Boedapest


En heerlijk relaxed bij Judit en Peter

Intussen krijgen we goede berichten vanuit Hongarije, ze doet het heel goed. En voor ons is de periode van het F- nestje nu echt afgesloten.

Het voorjaar komt dit jaar duidelijk met horten en stoten. De ene dag zitten we heerlijk met de katten in de zon, de andere dag ziet het ineens weer wit….

Op 12 april vierden we de veertiende verjaardag van Zaina. Dat ze deze leeftijd zou bereiken en nog wel zo gezond dat hadden we in haar kittentijd nooit kunnen bedenken. Ze had zo’n moeilijke start tot haar eerste verjaardag, maar gelukkig heeft ze alles overwonnen en lijkt ze vast van plan nog minstens enkele jaren bij ons te blijven ❤


Een paar dagen eerder vierden de oudste kittens van Kallima hun tiende verjaardag. Wat vliegt de tijd…. Terugkijkend in de archieven kwam ik deze foto tegen, een prachtig aandenken aan dit heerlijke viertal.

Onze B-tjes Baluka, Busayara, Brasil en Biagio



Ondertussen was ik ook aan het rondkijken voor een nieuwe geliefde voor Didi. Normaal zou ik nog een paar maanden hebben gewacht, maar ze wordt sinds de geboorte van haar nestje heel vaak krols. Ik heb het wel een paar keer met korte periodes de pil geven onderbroken, maar de pil voor langere tijd vind ik geen optie gezien de voorkomende bijwerkingen als mamatumoren en baarmoederontsteking. Van vaak krols wordt een poes op den duur ook niet beter. Didi is goed hersteld van haar nestje en het was met drie ook niet superdruk, dus we gaan haar tweede nestje iets naar voren halen. Inmiddels is de prins hiervoor gevonden. Opnieuw ben ik voor een wildkleur kater gevallen dus we kunnen ook deze keer weer zilver en niet-zilver kittens verwachten. De bedoeling is dat ze in mei met elkaar mogen daten.

Didi met haar vriendin Noortje

En dan is er nog ander leuk nieuws. Er komt een wildkleur poesje de cattery versterken deze zomer 🙂 . Ik heb steeds gehoopt dat Fealynn of Didi me er een zou brengen, maar helaas… Nu zou het met het aankomende nestje alsnog kunnen lukken maar ik wil er niet meer op gokken. De kans is vrij klein omdat er te veel verschillende mogelijkheden zijn in een gemengd nestje van zilver en niet zilver.

Kallima krijgt er een kleurgenootje bij…hopelijk vindt ze het een goed plan 😉

Al met al wordt het samen met het begin van het einde van de corona maatregelen een zomer om naar uit te kijken. Ik heb er alvast heel veel zin in.

Afscheid, en een voorproefje van de lente

Begin februari verhuisde Fabio (intussen omgedoopt tot Koos) naar Nancy en haar familie in Dordrecht. Regelmatig ontvangen we goede berichten, de inburgering is goed verlopen. Inmiddels is hij ook goede vriendjes met hun poes Liv, samen scheuren ze door het hele huis.

en na het spelen wordt er ook samen geslapen

Voor Figaro en Felicia was het even wennen maar ze hadden gelukkig elkaar nog. Eigenlijk gingen ze na een dag gewoon verder waar ze gebleven waren. Ook Didi reageerde niet bijzonder op Fabio’s vertrek.

Wel een leeg plekje aan tafel. Het grote verschil tussen Figaro en Felicia blijft op zijn minst opmerkelijk te noemen 😉

Ook kregen we weer foto’s van Fealynn, die door het nestje van haar dochter oma is geworden. Het gaat erg goed met haar. Wel heeft haar bazinnetje er een serieuze taak aan om te zorgen dat Fea niet tonnetje rond wordt ;-))

Altijd fijn om zulke updates te krijgen 🙂

De tweede week van februari kwam koning winter nog eens langs, en hoe. Zo’n vierentwintig uur lang (stuif)sneeuwjacht waardoor er ook bij ons in de straat flinke duinen waren ontstaan. Op sommige inritten lag het een halve meter dik…..De katten konden het niet erg waarderen dus de ren lag er verlaten bij. Felicia en Figaro waren net ingeënt tegen rabiës vanwege hun buitenlandse bestemmingen, dus die mochten van mij helaas niet kennismaken met het koude witte goedje.

Felicia was wel een beetje nieuwsgierig….

En dus zaten we vaak gezellig verzameld op mijn kamer….

Felicia ontpopte zich meer en meer tot een echte dog whisperer. Het kleine ding gaat onze drie honden op geen enkele manier uit de weg, zelfs van onze galgo dame van ruim 60 cm is ze niet onder de indruk. Het blijft wel oppassen omdat ze met ze wil spelen en dat doen honden en katten nu eenmaal anders.

maar meestal heeft ze de wind er goed onder 😉

Wat ze trouwens ook erg leuk vindt is dit kattenmandje onder mijn bureau wat ik momenteel gebruik tegen koude voeten ;-). Ik heb een heuse elektrische voetenwarmer maar met de kittens vond ik zo’n kabel op de grond gevaarlijk, te uitnodigend voor ze om eens lekker in te bijten…. Maar ook nu blijven mijn voeten heerlijk warm, Felicia protesteert zelfs als ik even op wil staan. Hm,…wie houdt wie nu eigenlijk warm…


De laatste week van februari kregen we, hiep hiep hoera, een heerlijk voorproefje van de lente. Het was de laatste week dat Figaro bij ons was dus het was geweldig dat ze nog een aantal dagen samen buiten konden dollen. En dat hebben ze gedaan, wat een feest 🙂 !

de pootjes in de lucht 🙂

even de krulhazelaar bijwerken

op hoogtestage

rennen en vliegen…
de krulhazelaar ziet er intussen wat anders uit…

ook dit klimtoestel viel in goede aarde

en bleek het beste uitzicht naar de buren te hebben


Aan het eind van deze prachtige week kwam het onvermijdelijke afscheid van Figaro. Het viel me niet mee…

nog niets vermoedend zit hij naast zijn koffertje met zijn meereizende hengel te spelen

een uurtje later was het slikken bij dit tafereeltje…

Figaro is naar Frankrijk verhuisd waar hij bij cattery de Cadicha zijn mooie genenpakketje mag gaan doorgeven.

Het ga je goed lieverd ❤

Nu was het toch wat lastiger voor Felicia….beide speelmaatjes weg. Het kostte haar een paar dagen maar ook die situatie is inmiddels weer gewoon. En nu zij nog alleen over is is het wel weer makkelijker om haar meer bij ons in de kamer te laten met de honden. Dat was met twee druktemakers die achter elkaar aanvlogen toch wat lastiger 😉

We weten nog niet precies wanneer Felicia zal verhuizen naar Hongarije. Reizen blijft vanwege de corona crisis nog een poos niet zo eenvoudig. De komende weken mogen we waarschijnlijk nog van haar genieten.

We hebben ontzettend veel plezier gehad van het nestje van Didi en Magic Man. Het was een heerlijk drietal en voor allemaal hebben we weer een fijn huis gevonden, toch een van de belangrijkste dingen bij het fokken. Het gaat nog even duren maar stiekem heb ik al weer een beetje zin in een tweede nestje met Didi…wordt dus waarschijnlijk vervolgd ;-).

Heel veel genieten

Eind december waren de kittens acht weken en werd het tijd voor de verovering van de wereld buiten mijn kamer. Ze hadden weinig aanmoediging nodig, elke deur die voor ze openging werd zonder enige schroom gepasseerd. Heerlijk, die nieuwsgierigheid en onbevangenheid.

Zo werd het betere klimwerk in de huiskamer direct gewaardeerd door Fabio
en kwam Figaro onverwacht zijn tweelingbroer tegen 😉
Er bleek ook een ideale plek te zijn om vogeltjes te kijken

De slaapkamer werd ook snel populair 😉
Dit plekje in de hal is ideaal om alles te volgen en om even uit te rusten

Ook kwamen ze vanaf nu onze drie honden vaker tegen. Alles bij elkaar in de kamer is nog wat lastig met het grut maar ontmoetingen met ze in de hal op weg naar buiten verlopen erg goed. Grappig om te zien dat ook bij dit soort nieuwe ervaringen de karaktertjes van de kittens steeds weer terug komen. Felicia is de meest dappere, zij stapt overal op af. Fabio kijkt net iets langer de kat uit de boom en Figaro vindt nieuwe dingen eerst erg spannend, maar als hij wat meer tijd krijgt wint zijn nieuwsgierigheid het altijd weer.

Een beetje flabbergasted nog de eerste keren 😉

Op 9 januari ging de hele bubs voor het eerst met de auto…naar de dierenarts. Wat zaten ze om zich heen te kijken onderweg, ze vonden het een beetje spannend maar erg interessant. Ook bij de dierenarts ging alles perfect, en ze gaven geen krimp tijdens de prik. Afgelopen week hebben ze hun tweede vaccinatie en de chip gehad, dat verliep ook prima.

Fabio kreeg een lief cadeautje toegestuurd van zijn nieuwe mensen

Didi wordt ondertussen steeds meer een moeder op afstand. Ze kijkt af en toe nog wel een beetje mee met de kleintjes maar ze ligt ook steeds vaker in een andere kamer dan het grut. Ook ’s nachts redden ze zich prima volgens haar, de laatste weken slaapt ze weer liever bij ons op bed.

Af en toe krijgt er eentje nog wel een fijn wasbeurtje

Felicia en Figaro gaan komende week nog een keer mee naar de dierenarts voor een rabiësprik, want zij verhuizen over een poosje naar het buitenland. Dat poosje kan nog wel even duren nu het reizen weer lastig is gemaakt vanwege de pandemie. Dat vinden we natuurlijk heel erg…langer bij ons houden ;-)))

De twee heerlijke kereltjes ❤
waarvan een met duidelijke ster allures…

Voor Fabio nadert het afscheid al wel snel. Nog een paar daagjes genieten van het complete trio en dan is het weer de eerste dag van de lach en de traan… blij dat ze goed terecht komen, maar ook weer even slikken bij het afscheid.

Dag bizar 2020….

Kerstmis 2020

De kleintjes van Didi en Magic zijn alweer zeven en een halve week, het gaat veel te hard…..En het blijft ook verbazingwekkend bij elk nestje om te zien hoe snel die ontwikkeling sowieso gaat. Binnen enkele weken gaan ze van wiebelende schuivertjes naar snelle behendige apen die dagelijks weer hun grenzen verleggen. Hun leefruimte wordt ook telkens weer wat uitgebreid, binnenkort hebben ze mijn hele kamer tot hun beschikking. Ook worden er al uitstapjes op de arm naar de rest van het huis gemaakt. Komende week mogen ze dat helemaal zelf doen, dus hun hersentjes krijgen het weer druk ;-). Ze gaan ook meer kennis maken met onze honden, tot nu toe was dat nog wat meer op afstand.

De ren in mijn kamer die inmiddels alweer groter is gemaakt. De kittens hebben meestal voldoende gezelschap….
Liggend is dit krabpaaltje ook altijd een succes, en nog niet te hoog…
Oefenen op het kattenbakje….concentratie bij Figaro

Aan Didi merken we dat het moederschap nieuw voor haar is. Nu moet ze wennen dat de controle over haar kroost al wat minder wordt bij momenten. Ze hebben ook zoveel energie…

Na al dat speelgeweld moet er natuurlijk goed worden uitgerust

De kittens zijn de afgelopen weken ook steeds meer over gegaan op vast voer. Ze krijgen vers vlees, maar ook blikvoer en kittenbrokjes. Als het kan leggen ze nog graag even bij moeders aan, al is haar moederzorg door een langdurige krolsheid weer wat minder geworden.

En dus is het soms behelpen met melk op een schoteltje 😉

Ondertussen is ook min of meer duidelijk waar de kittens hun toekomst ligt, voor alle drie lijken we een heel fijn huis te hebben gevonden. Definitieve bevestiging doen we meestal pas na de eerste vaccinatie/ dierenarts check. Deze staat voor begin januari gepland.

In Felicia zien we steeds meer haar moeder Didi terug. We hopen dat zij in de toekomst de lijn voort kan zetten
Ook deze kleine schat heeft denk ik zijn plekje gevonden, evenals Figaro

Wat wel jammer en lastig is in deze tijd is natuurlijk bezoek voor de kittens. Van hun nieuwe mensen maar ook bezoek van bijvoorbeeld kinderen voor de socialisatie, wat we normaal doen. We sluiten het niet helemaal uit maar zijn wel voorzichtig hierin.

Laten we hopen dat Kerst maar éénmalig corona-proof moet worden gevierd. Ondanks alle beperkingen wensen wij iedereen toch hele fijne dagen en hopelijk wordt 2021 snel een beter jaar.

Het F-nestje één maand

Jeetje, wat vliegt de tijd! Eigenlijk wilde ik al eerder een berichtje plaatsen over het wel en wee van de kittens maar het kwam er door onverwachte drukte niet van….en dan ben je ineens een maand verder.

Allereerst vierden we op 6 november de elfde verjaardag van Kallima. Ze is nog steeds kerngezond en bij tijden heerlijk speels, zoals een echte Somali betaamt.

Vaak is het nog aardig weer begin november en kan er nog even gek gedaan worden

Maar de rol van serieuze office manager past haar ook 😉

De kittens waren na de wat moeizame start lekker op de rit eind van hun eerste week. En intussen was ik er na het nodige gepuzzel uit met de namen; het zwart zilver Abessijn variant poesje werd Felicia, het wildkleur Somali katertje Figaro en het zwart zilver Somali katertje Fabio.

Na een dag of tien gingen bij Figaro als eerste de oogjes open.

Om te smelten als die prachtig blauwe oogjes zichtbaar worden.

Behalve eten, slapen en groeien gebeurde er verder ook in week twee nog niet zoveel, maar ook dan zijn er mooie momenten om van te genieten. Er is weinig zo rustgevend als een tevreden poezenmoeder met haar kroost.

Moeder zoon momentje met Fabio ❤
Een heerlijk middagslaapje met Felicia

In de derde week begon hun wereldje langzaam wat groter te worden. Hun zicht werd beter en ze werden wat mobieler.

Het lukt al om rechtop te zitten
Even over het randje van de geopende werpkist kijken is ook een spannend nieuwigheidje

Er begonnen ook al wat verschilletjes tussen de kittens op te vallen. Zo merkte ik dat Fabio eigenlijk altijd het eerst reageerde als ik in de kamer kwam. Zodra hij me hoorde kwam hij er direct al aanwaggelen en keek me met zijn mooie blauwe oogjes aan, een hele open en vriendelijke uitstraling, echt een superlief kereltje.

Maar nog steeds werd er ook best veel geslapen want al dat groeien kost veel energie.

Bij het variant poesje Felicia (voorheen ons Lucifertje) links zie je het zwart zilver vachtje er nu duidelijk door komen. Ze ziet er al heel anders uit dan in de eerste week.

Na ruim drie weken waren het al echte katjes geworden en werd er ook al samen gespeeld bij momenten. En ja,…die buitenwereld begon ook steeds meer te lonken…

En dus ging het schuifje aan de voorkant er af
Fabio was het dapperst en stapte als eerste naar buiten
Felicia moest er nog even over nadenken 😉
Maar ze volgde al snel
Figaro, veruit de grootste van het drietal, zag het echter nog helemaal niet zitten
Zijn prioriteit lag zoals wel vaker ergens anders 😉
Toen hij er ’s avonds nog niet uit was besloot Felicia hem een handje te helpen. En zo lief hoe ze dat deed!
‘Pak mij maar vast’
Kijk dat pootje….
En yesss!!!!
Helemaal trots, haha
Heerlijk om wat meer ruimte te hebben
En ik kan nu makkelijker filmpjes maken 😉


Het zal wel toeval zijn geweest maar de dag erna zag ik dat Fabio bleef hangen met zijn gewicht. Even later volgde ook Felicia en Figaro, en zag ik dat Didi haar nachtbuffetje grotendeels had laten staan. Haar melkproductie was stilgevallen en ze was ook maar gestopt met het opruimen van de ontlasting van de kittens. Dus het was een rommeltje en de kittens moesten geflest worden. Nu is dat geen straf maar ik was wel bezorgd dat zij en hun moeder niet iets onder de leden zouden hebben. Dat is nu een week later niet het geval gebleken gelukkig. Intussen heb ik met Didi een duobaan als het ware…soms heeft ze weer melk en zorgt ze goed voor ze, op andere momenten neem ik het over. Meestal kijkt ze daarbij kritisch toe of ik het allemaal wel goed doe ;-)))

En natuurlijk wil mama ook even weten wat ik haar kroost voorschotel

Gisteren hebben we de kittens probleemloos verhuisd vanuit de slaapkamer naar mijn kamer zodat ze veel meer meekrijgen van wat er in huis gebeurt, heel belangrijk voor hun socialisatie.

Wordt vervolgd…

Ook op de kittenpagina staan nieuwe foto’s van de kleintjes…

Ons F-nestje is geboren!

Afgelopen zondag 1 november is Didi bevallen van vier kittens. Eigenlijk had ik ze pas na het weekend verwacht maar toen ze zondagochtend geen trek had was dat een teken aan de wand.
Tegen de middag ging ze de werpkist in de slaapkamer inspecteren. Verder werd er veel geknuffeld want ze lag nog steeds graag in mijn armen. Ik bleef bij haar in de slaapkamer om haar een beetje te volgen.

Inspectie


Rond half drie zat ze weer even in de werpkist en daarna ging ze naar de hal. Daar vond ik even later een plasje helder vocht. De werpkist gecheckt en daar had ze de slijmprop verloren, het plasje vocht was dus vruchtwater. Alles klaargezet voor zover nog nodig en toen was het verder afwachten. Normaal zou het nu niet zo lang meer duren.

Rond 16.00 kwamen de eerste weeën en een poosje later zagen we een staartje buiten bungelen, even later gevolgd door een pootje. Soms trok het staartje weer helemaal naar binnen. Eigenlijk vond ik het niet zo’n fijn gezicht want dit leek me zowel voor de moeder als de kitten niet zo’n prettige positie voor de bevalling. Ik hoopte dat het goed zou gaan.

Wachten op de eerste…


Rond kwart voor vijf volgde enkele stevige persweeën en een flinke schreeuw toen het kleintje er doorkwam, het had haar duidelijk pijn gedaan. Dat is bij de eerste meestal zo omdat deze het geboortekanaal oprekt, en in deze positie was het natuurlijk nog pijnlijker, arme Didi. Ik was op mijn hoede dat ze de pijn niet op de kitten afreageerde zoals haar moeder dat bij haar eerste kitten nogal heftig had gedaan. Didi likte haar kitten eerst maar toen sloeg het alsnog om en moesten we het kleintje bliksemsnel uit haar bekje bevrijden.
Ze wilde er voorlopig niets van weten dus legden we haar (het was een sorrel poesje van 85 gram) na het wegen en droogwrijven in een doosje met een warme kruik. Tegen half zeven konden we haar bij Didi aanleggen.

Ruim anderhalf uur na de geboorte lukt het om het sorreltje bij mams te leggen.


Rond 19.45 kwamen er weer weeën en werd met weinig moeite het tweede kleintje geboren, een wat apart uitziend zwartzilver poesje van amper 72 gram. Zo’n lichtgewichtje hadden we nog niet eerder gehad. Zij werd wel direct door Didi geaccepteerd gelukkig.

No 2, een poesje van 72 gram
Naarmate ze verder opdroogde bleek ze toch wel erg apart van kleur met haar enkel zwarte kopje. We besloten om haar voorlopig Lucifer te noemen 😉


Rond 21.00 volgde vrij gemakkelijk een flinke wildkleur kater (101 gram) en nog een uurtje later even makkelijk een zwartzilver katertje (79 gram). Alle vier de kittens waren in stuitligging geboren, dat vond ik wel opmerkelijk.

Geboorte van het wildkleur katertje
Deze was duidelijk de grootste van het stel
En als laatste kwam het zwart zilver katertje

Gelukkig waren ze er allemaal goed uitgekomen, altijd weer een opluchting.

Ik was ook blij dat het geen nachtwerk was geworden, maar dat bleek iets te vroeg gejuicht. Didi raakte aardig van slag en wederom wilde ze niets van het sorrel kittentje weten. Ook leek ze zich sowieso nog even geen raad te weten met de piepende kleine wezentjes die kennelijk wat van haar wilden. Dus het werd een bezig nachtje met kalmeren en helpen met aanleggen, en het sorreltje apart met een spuitje om de twee uur voeren. We hielden haar met steeds een wisselend kitten in het doosje zodat ze niet alleen was en mama Didi niet meer dan twee kittens tegelijk had.

Alle begin is moeilijk, ook kittens hebben soms even hulp nodig bij het vinden van de tepels

Pas in de loop van de volgende dag werd Didi rustiger en raakte ze aan de kleintjes gewend. Nu nog hopen dat ze ook het sorrel meisje zou accepteren. Dat bleek uiteindelijk ’s avonds te lukken, wat was ik blij! En nu kon ik ook eindelijk foto’s maken van het hele gezinnetje bij elkaar. Gelukkig heb ik toen ook een filmpje gemaakt waar ze duidelijk op staat…

Zo heerlijk vredig


Helaas was de rust niet van lange duur. Rond half 1 in de nacht kreeg Didi verhuisplannen, de kittens moesten naar de kattenbak. Dat vonden wij natuurlijk niet zo’n goed idee en we brachten ze terug naar de kist. We probeerden haar te kalmeren maar dat lukte niet, integendeel, ze werd steeds onrustiger en begon de kittens steviger te pakken. Er zat niets anders op dan het boeltje te scheiden. Alle kittens in het doosje naar mijn kamer zodat ze ze ook niet kon horen eventueel. Het betekende ook weer dat de kittens met de hand moesten worden gevoerd.


De volgende ochtend, inmiddels dinsdag, beraadden we ons wat te doen. Wat was er toch aan de hand. We besloten in elk geval te overleggen met de dierenarts en het leek ons zinvol om Didi even te laten checken op koorts, nog iets in de buik of evt een beginnende mastitis waardoor het voeden pijnlijk was. Het leek ons allemaal niet aan de orde, maar we wilden het zeker weten.

De kittens kwamen ondertussen keurig aan van de combinatie moedermelk en kittenmelk, op het sorreltje na. Ze was in de anderhalve dag dat ze er was eigenlijk geen gram aangekomen, maar met kleine beetjes afgevallen. Het begin was wel te verklaren door de valse start, maar het werd nu toch wat opvallend want het drinken ging op zich goed. Om 12.00 bij weer een voeding woog ik haar een keertje extra (normaal 2 x per dag) en was er sinds de ochtend weer een gram af. En toen bekroop mij het akelige gevoel dat er iets echt niet in orde was en dat we haar mogelijk gingen verliezen. En was dit ook de reden van Didi’s onrust? Snel heb ik de portretlens gepakt en nog een paar foto’s van haar gemaakt.


En toen ging het snel. Bij de volgende voeding nog geen twee uur later was ze behoorlijk achteruit gegaan. Ze lag ook anders en ik had er een slecht gevoel bij. Ik probeerde een halve voeding maar merkte dat het geen zin meer had. Ik heb haar nog even bij de anderen gedaan, maar haar na een half uurtje apart in het zonnetje achter glas gelegd. Ze kreunde soms zachtjes, ik hoopte maar dat het niet lang zou duren. Een poosje later zag ik een laatste zucht en toen was het lijfje stil….arm lief meisje, je was er pas net…

We hebben het nog niet eerdere meegemaakt dat we een kitten verloren in de eerste dagen na de geboorte. Het gebeurt echter niet zelden en het is erg verdrietig om mee te maken. We hebben Fara Fayenne, die naam heb ik haar gegeven, onder onze beuk in de tuin begraven. Rust zacht liefje ❤

Tijd om even te huilen was er niet echt want we moesten nog naar de dierenarts met Didi. Gelukkig ging dat vlot en werd ze lichamelijk helemaal gezond bevonden. Nu kon ik weer proberen de kittens bij haar te leggen. Dat ging gelukkig goed. Een rustige avond volgde en we konden een beetje bijkomen van alles.

Rust……

Maar ook nu begon de onrust na middernacht bij Didi weer op te spelen. Kittens naar de kattenbak etc. en we moesten de boel weer scheiden….We begonnen aardig moe te worden en het slaapgebrek liep verder op.

En zo trof ik ze dan ’s morgens aan in hun doosje 😉


Woensdag wachtte ik tot begin middag om moeder weer te herenigen met haar kroost en dat ging na wat gesputter goed. Tot, jawel, wederom een uurtje na middernacht. We beslisten ook steeds sneller om te scheiden zodat de rust voor iedereen zoveel mogelijk werd bewaard.

Het bijzondere was ook dat ze het prima vond als de kittens weggebracht werden. Ze nestelde zich daarna heerlijk relaxed in mijn armen alsof er niets aan de hand was. Ze reageerde ook niet als ze me twee uurtjes later met de met de kittens bezig hoorde die zich onder enig protest lieten voeden. Misschien was het toch nog allemaal te veel voor haar.


Donderdagmorgen liet ik haar weer en beetje begaan maar ze wilde nu rond 9.00 al weten waar de kleintjes waren. Dus alles weer herenigd…en vanaf dat moment is het gelukkig blijvend goed gegaan en konden we echt van het gezinnetje gaan genieten.

V.l.n.r. het wildkleur katertje, het zwart zilver poesje en het zwart zilver katertje
Lucifertje hier vooraan heeft ons hart al in het bijzonder gestolen. Ze ziet er vooralsnog zo anders uit omdat het een Abessijn variantje is.

Vandaag zijn de kittens precies een week oud en zijn hun gewichtjes al ruim verdubbeld. Mama Didi heeft het nodige zelfvertrouwen opgebouwd en is een lieve zorgzame moeder. En wij…wij hopen vandaag op een wat rustigere zondag 😉

Onder het kopje ‘Kittens/ Actueel, F-nestje’ vindt u meer foto’s en info over de kleintjes.

Didi wordt mama

Wat mooi is dat toch…twee jaar geleden was ze mijn kleine eigenwijze ding dat hier geboren werd als enige poesje van een vijfling. Nieuwsgierig, vindingrijk, grappig, ondeugend, en oh zo lief; Didi ❤ . En nu is het kleine meisje groot geworden (hoewel ik haar altijd nog de kleine meid noem), en hobbelt ze met een ontzettend bol buikje door het huis.

Didi met twee maanden


Precies op de verwachte datum van 26 augustus werd ze krols. Gelukkig had haar verloofde Magic Man zijn agenda vrijgehouden en brachten we haar de volgende ochtend naar zijn residentie in Limburg. Toch wel weer spannend want voor Didi was alles nieuw. Maar ze was snel op haar gemak en die knappe man zag ze ook wel zitten ;-). Twee dagen later konden we haar alweer ophalen en was het afwachten of dit avontuurtje ook echt succesvol was geweest. Na drie weken zagen we de eerste tekenen, de tepeltjes werden donker roze en de eetlust begon toe te nemen 🙂

Een overduidelijk krolse Didi ;-).

Begin tweede maand werd de zwangerschap echt zichtbaar


De zwangerschap verliep op rolletjes en voor ons gevoel gingen de weken erg snel.

Een mooi buikje


Inmiddels zijn we alweer op dag 58 en hebben we een paar dagen geleden een röntgenfoto laten maken om te zien hoe druk het wordt.

Onze dierenarts was niet helemaal zeker dit keer. Waarschijnlijk zijn er vier kittens, vier schedeltjes zijn te onderscheiden. Maar het zou kunnen dat er nog een vijfde een beetje verstopt zit. Er lijken vijf ruggengraatjes te zien?


Didi deert het allemaal niet, ze voelt zich kiplekker. Ze ligt graag in mijn armen en geniet er zichtbaar van als ik haar dikke buikje streel. Zowel binnen als buiten springt ze overal nog vlot op en af hoewel we het hier en daar wat veiliger maken met een geïmproviseerde opstapje 😉 .

Zondag 1 november (dag 65) is ze officieel uitgeteld, maar als ze de lijn van haar voorouders volgt zal het de maandag of dinsdag erna worden. Spannend!

Didi mag op huwelijksreis

De zomer zit er weer op. De lange hittegolf van afgelopen weken heeft plaatsgemaakt voor buiige regen en temperaturen onder de 20 graden…het is weer even wennen voor iedereen ;-). Maar wat hebben ze genoten:

DSC07868 (4)Zaina heerlijk genietend in de schaduw van onze dennen

DSC08305 (3)
Of samen met Noortje onder de tuintafel. In de zon was het echt te warm voor ze.

DSC08669 (2)
Noortje is drie maanden op dieet geweest want ze ging niet meer zo soepel door de kattenluikjes 😉 . Wij voeren onze dieren eigenlijk altijd op het oog maar met zo’n dikke vacht als Noor is dat wat lastiger, stiekem weg was ze gegroeid naar 5.7 kilo. Inmiddels is ze 900 gram afgevallen en past ze weer overal door 😉

DSC07941 (3)
Kallima is ook ontzettend graag buiten, en ’s avonds altijd als laatste weer binnen.

DSC07827 (2)
En was er toch een keer een bui dan had ze altijd nog haar lodge

DSC08682 (4)
En Didi….van hetzelfde laken een pak….vooral te vinden bij de vlinderstruik zodra die bloeit 😉

DSC08045 (9)
Of op een van de speeltoestellen vanwaar je een goed overzicht hebt

DSC08169 (9)Genietend van de laatste zonnestralen van de avond

De afgelopen maanden hebben we ook het testwerk voor een nestje met Didi doorlopen en gelukkig was alles goed. We verwachten haar eerstvolgende krolsheid nog deze maand en dan mag ze op huwelijksreis naar de mooie wildkleur kater Magic Man in Limburg. Spannend 🙂 !

 

Bizarre tijden

 

 

Dat het leven zo radicaal zou veranderen in de twee en een halve maand sinds mijn vorige berichtje had niemand kunnen voorspellen. Maar we maken er het beste van en proberen ons zo goed mogelijk aan te passen aan de nieuwe tijd. En eens zal deze nare periode ook weer voorbij zijn…

Zaina vierde op 12 april haar dertiende verjaardag. Het gaat erg goed met haar. Ook haar neusklachten zijn nog steeds onder controle…direct afkloppen!

 

DSC07400 (6)Zaina kan met iedereen goed overweg. Ook met onze galgo Cheetah die alweer driekwart jaar bij ons is heeft ze geen problemen.

 

DSC07431 (5)De bedbank die we een poos geleden kochten is een zeer gewaardeerd meubelstuk geworden in de huiskamer. Hij is zelden vrij 😉

 

DSC07388 (3) Maar ook buiten is het weer heerlijk toeven. De tuin bloeit volop en de viooltjes op het terras breiden zich elk jaar verder uit. Het schijnt dat mieren voor de verspreiding van de zaadjes zorgen…

 

DSC07468 (2)Het was wel tijd voor een nieuw buitenhuisje want een van de voorgangers was door alle regen afgelopen winter definitief onbewoonbaar verklaard 😉

DSC07469 (2)Kallima had meteen grote belangstelling voor de nieuwe lodge

DSC07477 (3)Inspectie…

DSC07475 (4)En goedgekeurd 🙂

 

DSC07156 (3)Met Didi gaat ook alles goed. Eerder deze maand werd ze twee jaar. Ze is uitgegroeid tot een mooi en leuk poesje waar ik elke dag weer erg van geniet. Ze is zo grappig….

DSC07462 (6)Onlangs hebben we besloten dat ze in de herfst een nestje mag krijgen. We hebben een prachtige kater voor haar gevonden en intussen zijn we met het testwerk begonnen. Wordt vervolgd….