Afscheid, en een voorproefje van de lente

Begin februari verhuisde Fabio (intussen omgedoopt tot Koos) naar Nancy en haar familie in Dordrecht. Regelmatig ontvangen we goede berichten, de inburgering is goed verlopen. Inmiddels is hij ook goede vriendjes met hun poes Liv, samen scheuren ze door het hele huis.

en na het spelen wordt er ook samen geslapen

Voor Figaro en Felicia was het even wennen maar ze hadden gelukkig elkaar nog. Eigenlijk gingen ze na een dag gewoon verder waar ze gebleven waren. Ook Didi reageerde niet bijzonder op Fabio’s vertrek.

Wel een leeg plekje aan tafel. Het grote verschil tussen Figaro en Felicia blijft op zijn minst opmerkelijk te noemen 😉

Ook kregen we weer foto’s van Fealynn, die door het nestje van haar dochter oma is geworden. Het gaat erg goed met haar. Wel heeft haar bazinnetje er een serieuze taak aan om te zorgen dat Fea niet tonnetje rond wordt ;-))

Altijd fijn om zulke updates te krijgen 🙂

De tweede week van februari kwam koning winter nog eens langs, en hoe. Zo’n vierentwintig uur lang (stuif)sneeuwjacht waardoor er ook bij ons in de straat flinke duinen waren ontstaan. Op sommige inritten lag het een halve meter dik…..De katten konden het niet erg waarderen dus de ren lag er verlaten bij. Felicia en Figaro waren net ingeënt tegen rabiës vanwege hun buitenlandse bestemmingen, dus die mochten van mij helaas niet kennismaken met het koude witte goedje.

Felicia was wel een beetje nieuwsgierig….

En dus zaten we vaak gezellig verzameld op mijn kamer….

Felicia ontpopte zich meer en meer tot een echte dog whisperer. Het kleine ding gaat onze drie honden op geen enkele manier uit de weg, zelfs van onze galgo dame van ruim 60 cm is ze niet onder de indruk. Het blijft wel oppassen omdat ze met ze wil spelen en dat doen honden en katten nu eenmaal anders.

maar meestal heeft ze de wind er goed onder 😉

Wat ze trouwens ook erg leuk vindt is dit kattenmandje onder mijn bureau wat ik momenteel gebruik tegen koude voeten ;-). Ik heb een heuse elektrische voetenwarmer maar met de kittens vond ik zo’n kabel op de grond gevaarlijk, te uitnodigend voor ze om eens lekker in te bijten…. Maar ook nu blijven mijn voeten heerlijk warm, Felicia protesteert zelfs als ik even op wil staan. Hm,…wie houdt wie nu eigenlijk warm…


De laatste week van februari kregen we, hiep hiep hoera, een heerlijk voorproefje van de lente. Het was de laatste week dat Figaro bij ons was dus het was geweldig dat ze nog een aantal dagen samen buiten konden dollen. En dat hebben ze gedaan, wat een feest 🙂 !

de pootjes in de lucht 🙂

even de krulhazelaar bijwerken

op hoogtestage

rennen en vliegen…
de krulhazelaar ziet er intussen wat anders uit…

ook dit klimtoestel viel in goede aarde

en bleek het beste uitzicht naar de buren te hebben


Aan het eind van deze prachtige week kwam het onvermijdelijke afscheid van Figaro. Het viel me niet mee…

nog niets vermoedend zit hij naast zijn koffertje met zijn meereizende hengel te spelen

een uurtje later was het slikken bij dit tafereeltje…

Figaro is naar Frankrijk verhuisd waar hij bij cattery de Cadicha zijn mooie genenpakketje mag gaan doorgeven.

Het ga je goed lieverd ❤

Nu was het toch wat lastiger voor Felicia….beide speelmaatjes weg. Het kostte haar een paar dagen maar ook die situatie is inmiddels weer gewoon. En nu zij nog alleen over is is het wel weer makkelijker om haar meer bij ons in de kamer te laten met de honden. Dat was met twee druktemakers die achter elkaar aanvlogen toch wat lastiger 😉

We weten nog niet precies wanneer Felicia zal verhuizen naar Hongarije. Reizen blijft vanwege de corona crisis nog een poos niet zo eenvoudig. De komende weken mogen we waarschijnlijk nog van haar genieten.

We hebben ontzettend veel plezier gehad van het nestje van Didi en Magic Man. Het was een heerlijk drietal en voor allemaal hebben we weer een fijn huis gevonden, toch een van de belangrijkste dingen bij het fokken. Het gaat nog even duren maar stiekem heb ik al weer een beetje zin in een tweede nestje met Didi…wordt dus waarschijnlijk vervolgd ;-).

Heel veel genieten

Eind december waren de kittens acht weken en werd het tijd voor de verovering van de wereld buiten mijn kamer. Ze hadden weinig aanmoediging nodig, elke deur die voor ze openging werd zonder enige schroom gepasseerd. Heerlijk, die nieuwsgierigheid en onbevangenheid.

Zo werd het betere klimwerk in de huiskamer direct gewaardeerd door Fabio
en kwam Figaro onverwacht zijn tweelingbroer tegen 😉
Er bleek ook een ideale plek te zijn om vogeltjes te kijken

De slaapkamer werd ook snel populair 😉
Dit plekje in de hal is ideaal om alles te volgen en om even uit te rusten

Ook kwamen ze vanaf nu onze drie honden vaker tegen. Alles bij elkaar in de kamer is nog wat lastig met het grut maar ontmoetingen met ze in de hal op weg naar buiten verlopen erg goed. Grappig om te zien dat ook bij dit soort nieuwe ervaringen de karaktertjes van de kittens steeds weer terug komen. Felicia is de meest dappere, zij stapt overal op af. Fabio kijkt net iets langer de kat uit de boom en Figaro vindt nieuwe dingen eerst erg spannend, maar als hij wat meer tijd krijgt wint zijn nieuwsgierigheid het altijd weer.

Een beetje flabbergasted nog de eerste keren 😉

Op 9 januari ging de hele bubs voor het eerst met de auto…naar de dierenarts. Wat zaten ze om zich heen te kijken onderweg, ze vonden het een beetje spannend maar erg interessant. Ook bij de dierenarts ging alles perfect, en ze gaven geen krimp tijdens de prik. Afgelopen week hebben ze hun tweede vaccinatie en de chip gehad, dat verliep ook prima.

Fabio kreeg een lief cadeautje toegestuurd van zijn nieuwe mensen

Didi wordt ondertussen steeds meer een moeder op afstand. Ze kijkt af en toe nog wel een beetje mee met de kleintjes maar ze ligt ook steeds vaker in een andere kamer dan het grut. Ook ’s nachts redden ze zich prima volgens haar, de laatste weken slaapt ze weer liever bij ons op bed.

Af en toe krijgt er eent nog wel een fijn wasbeurtje

Eind van de week verhuist Fabio naar een heel fijn huisje in Dordrecht. Felicia en Figaro gaan komende week nog een keer mee naar de dierenarts voor een rabiësprik, want zij verhuizen over een poosje naar het buitenland. Dat poosje kan nog wel even duren nu het reizen weer lastig is gemaakt vanwege de pandemie. Dat vinden we natuurlijk heel erg…langer bij ons houden ;-)))

De twee heerlijke kereltjes ❤
waarvan een met duidelijke ster allures…

Nog een paar daagjes genieten van het complete trio en dan is het weer de eerste dag van de lach en de traan, blij dat ze goed terecht komen, maar ook weer even slikken bij het afscheid. Lieve Fabio, we hebben enorm van je genoten, heel veel geluk gewenst bij Nancy en haar familie ❤

Dag bizar 2020….

Kerstmis 2020

De kleintjes van Didi en Magic zijn alweer zeven en een halve week, het gaat veel te hard…..En het blijft ook verbazingwekkend bij elk nestje om te zien hoe snel die ontwikkeling sowieso gaat. Binnen enkele weken gaan ze van wiebelende schuivertjes naar snelle behendige apen die dagelijks weer hun grenzen verleggen. Hun leefruimte wordt ook telkens weer wat uitgebreid, binnenkort hebben ze mijn hele kamer tot hun beschikking. Ook worden er al uitstapjes op de arm naar de rest van het huis gemaakt. Komende week mogen ze dat helemaal zelf doen, dus hun hersentjes krijgen het weer druk ;-). Ze gaan ook meer kennis maken met onze honden, tot nu toe was dat nog wat meer op afstand.

De ren in mijn kamer die inmiddels alweer groter is gemaakt. De kittens hebben meestal voldoende gezelschap….
Liggend is dit krabpaaltje ook altijd een succes, en nog niet te hoog…
Oefenen op het kattenbakje….concentratie bij Figaro

Aan Didi merken we dat het moederschap nieuw voor haar is. Nu moet ze wennen dat de controle over haar kroost al wat minder wordt bij momenten. Ze hebben ook zoveel energie…

Na al dat speelgeweld moet er natuurlijk goed worden uitgerust

De kittens zijn de afgelopen weken ook steeds meer over gegaan op vast voer. Ze krijgen vers vlees, maar ook blikvoer en kittenbrokjes. Als het kan leggen ze nog graag even bij moeders aan, al is haar moederzorg door een langdurige krolsheid weer wat minder geworden.

En dus is het soms behelpen met melk op een schoteltje 😉

Ondertussen is ook min of meer duidelijk waar de kittens hun toekomst ligt, voor alle drie lijken we een heel fijn huis te hebben gevonden. Definitieve bevestiging doen we meestal pas na de eerste vaccinatie/ dierenarts check. Deze staat voor begin januari gepland.

In Felicia zien we steeds meer haar moeder Didi terug. We hopen dat zij in de toekomst de lijn voort kan zetten
Ook deze kleine schat heeft denk ik zijn plekje gevonden, evenals Figaro

Wat wel jammer en lastig is in deze tijd is natuurlijk bezoek voor de kittens. Van hun nieuwe mensen maar ook bezoek van bijvoorbeeld kinderen voor de socialisatie, wat we normaal doen. We sluiten het niet helemaal uit maar zijn wel voorzichtig hierin.

Laten we hopen dat Kerst maar éénmalig corona-proof moet worden gevierd. Ondanks alle beperkingen wensen wij iedereen toch hele fijne dagen en hopelijk wordt 2021 snel een beter jaar.

Het F-nestje één maand

Jeetje, wat vliegt de tijd! Eigenlijk wilde ik al eerder een berichtje plaatsen over het wel en wee van de kittens maar het kwam er door onverwachte drukte niet van….en dan ben je ineens een maand verder.

Allereerst vierden we op 6 november de elfde verjaardag van Kallima. Ze is nog steeds kerngezond en bij tijden heerlijk speels, zoals een echte Somali betaamt.

Vaak is het nog aardig weer begin november en kan er nog even gek gedaan worden

Maar de rol van serieuze office manager past haar ook 😉

De kittens waren na de wat moeizame start lekker op de rit eind van hun eerste week. En intussen was ik er na het nodige gepuzzel uit met de namen; het zwart zilver Abessijn variant poesje werd Felicia, het wildkleur Somali katertje Figaro en het zwart zilver Somali katertje Fabio.

Na een dag of tien gingen bij Figaro als eerste de oogjes open.

Om te smelten als die prachtig blauwe oogjes zichtbaar worden.

Behalve eten, slapen en groeien gebeurde er verder ook in week twee nog niet zoveel, maar ook dan zijn er mooie momenten om van te genieten. Er is weinig zo rustgevend als een tevreden poezenmoeder met haar kroost.

Moeder zoon momentje met Fabio ❤
Een heerlijk middagslaapje met Felicia

In de derde week begon hun wereldje langzaam wat groter te worden. Hun zicht werd beter en ze werden wat mobieler.

Het lukt al om rechtop te zitten
Even over het randje van de geopende werpkist kijken is ook een spannend nieuwigheidje

Er begonnen ook al wat verschilletjes tussen de kittens op te vallen. Zo merkte ik dat Fabio eigenlijk altijd het eerst reageerde als ik in de kamer kwam. Zodra hij me hoorde kwam hij er direct al aanwaggelen en keek me met zijn mooie blauwe oogjes aan, een hele open en vriendelijke uitstraling, echt een superlief kereltje.

Maar nog steeds werd er ook best veel geslapen want al dat groeien kost veel energie.

Bij het variant poesje Felicia (voorheen ons Lucifertje) links zie je het zwart zilver vachtje er nu duidelijk door komen. Ze ziet er al heel anders uit dan in de eerste week.

Na ruim drie weken waren het al echte katjes geworden en werd er ook al samen gespeeld bij momenten. En ja,…die buitenwereld begon ook steeds meer te lonken…

En dus ging het schuifje aan de voorkant er af
Fabio was het dapperst en stapte als eerste naar buiten
Felicia moest er nog even over nadenken 😉
Maar ze volgde al snel
Figaro, veruit de grootste van het drietal, zag het echter nog helemaal niet zitten
Zijn prioriteit lag zoals wel vaker ergens anders 😉
Toen hij er ’s avonds nog niet uit was besloot Felicia hem een handje te helpen. En zo lief hoe ze dat deed!
‘Pak mij maar vast’
Kijk dat pootje….
En yesss!!!!
Helemaal trots, haha
Heerlijk om wat meer ruimte te hebben
En ik kan nu makkelijker filmpjes maken 😉


Het zal wel toeval zijn geweest maar de dag erna zag ik dat Fabio bleef hangen met zijn gewicht. Even later volgde ook Felicia en Figaro, en zag ik dat Didi haar nachtbuffetje grotendeels had laten staan. Haar melkproductie was stilgevallen en ze was ook maar gestopt met het opruimen van de ontlasting van de kittens. Dus het was een rommeltje en de kittens moesten geflest worden. Nu is dat geen straf maar ik was wel bezorgd dat zij en hun moeder niet iets onder de leden zouden hebben. Dat is nu een week later niet het geval gebleken gelukkig. Intussen heb ik met Didi een duobaan als het ware…soms heeft ze weer melk en zorgt ze goed voor ze, op andere momenten neem ik het over. Meestal kijkt ze daarbij kritisch toe of ik het allemaal wel goed doe ;-)))

En natuurlijk wil mama ook even weten wat ik haar kroost voorschotel

Gisteren hebben we de kittens probleemloos verhuisd vanuit de slaapkamer naar mijn kamer zodat ze veel meer meekrijgen van wat er in huis gebeurt, heel belangrijk voor hun socialisatie.

Wordt vervolgd…

Ook op de kittenpagina staan nieuwe foto’s van de kleintjes…

Ons F-nestje is geboren!

Afgelopen zondag 1 november is Didi bevallen van vier kittens. Eigenlijk had ik ze pas na het weekend verwacht maar toen ze zondagochtend geen trek had was dat een teken aan de wand.
Tegen de middag ging ze de werpkist in de slaapkamer inspecteren. Verder werd er veel geknuffeld want ze lag nog steeds graag in mijn armen. Ik bleef bij haar in de slaapkamer om haar een beetje te volgen.

Inspectie


Rond half drie zat ze weer even in de werpkist en daarna ging ze naar de hal. Daar vond ik even later een plasje helder vocht. De werpkist gecheckt en daar had ze de slijmprop verloren, het plasje vocht was dus vruchtwater. Alles klaargezet voor zover nog nodig en toen was het verder afwachten. Normaal zou het nu niet zo lang meer duren.

Rond 16.00 kwamen de eerste weeën en een poosje later zagen we een staartje buiten bungelen, even later gevolgd door een pootje. Soms trok het staartje weer helemaal naar binnen. Eigenlijk vond ik het niet zo’n fijn gezicht want dit leek me zowel voor de moeder als de kitten niet zo’n prettige positie voor de bevalling. Ik hoopte dat het goed zou gaan.

Wachten op de eerste…


Rond kwart voor vijf volgde enkele stevige persweeën en een flinke schreeuw toen het kleintje er doorkwam, het had haar duidelijk pijn gedaan. Dat is bij de eerste meestal zo omdat deze het geboortekanaal oprekt, en in deze positie was het natuurlijk nog pijnlijker, arme Didi. Ik was op mijn hoede dat ze de pijn niet op de kitten afreageerde zoals haar moeder dat bij haar eerste kitten nogal heftig had gedaan. Didi likte haar kitten eerst maar toen sloeg het alsnog om en moesten we het kleintje bliksemsnel uit haar bekje bevrijden.
Ze wilde er voorlopig niets van weten dus legden we haar (het was een sorrel poesje van 85 gram) na het wegen en droogwrijven in een doosje met een warme kruik. Tegen half zeven konden we haar bij Didi aanleggen.

Ruim anderhalf uur na de geboorte lukt het om het sorreltje bij mams te leggen.


Rond 19.45 kwamen er weer weeën en werd met weinig moeite het tweede kleintje geboren, een wat apart uitziend zwartzilver poesje van amper 72 gram. Zo’n lichtgewichtje hadden we nog niet eerder gehad. Zij werd wel direct door Didi geaccepteerd gelukkig.

No 2, een poesje van 72 gram
Naarmate ze verder opdroogde bleek ze toch wel erg apart van kleur met haar enkel zwarte kopje. We besloten om haar voorlopig Lucifer te noemen 😉


Rond 21.00 volgde vrij gemakkelijk een flinke wildkleur kater (101 gram) en nog een uurtje later even makkelijk een zwartzilver katertje (79 gram). Alle vier de kittens waren in stuitligging geboren, dat vond ik wel opmerkelijk.

Geboorte van het wildkleur katertje
Deze was duidelijk de grootste van het stel
En als laatste kwam het zwart zilver katertje

Gelukkig waren ze er allemaal goed uitgekomen, altijd weer een opluchting.

Ik was ook blij dat het geen nachtwerk was geworden, maar dat bleek iets te vroeg gejuicht. Didi raakte aardig van slag en wederom wilde ze niets van het sorrel kittentje weten. Ook leek ze zich sowieso nog even geen raad te weten met de piepende kleine wezentjes die kennelijk wat van haar wilden. Dus het werd een bezig nachtje met kalmeren en helpen met aanleggen, en het sorreltje apart met een spuitje om de twee uur voeren. We hielden haar met steeds een wisselend kitten in het doosje zodat ze niet alleen was en mama Didi niet meer dan twee kittens tegelijk had.

Alle begin is moeilijk, ook kittens hebben soms even hulp nodig bij het vinden van de tepels

Pas in de loop van de volgende dag werd Didi rustiger en raakte ze aan de kleintjes gewend. Nu nog hopen dat ze ook het sorrel meisje zou accepteren. Dat bleek uiteindelijk ’s avonds te lukken, wat was ik blij! En nu kon ik ook eindelijk foto’s maken van het hele gezinnetje bij elkaar. Gelukkig heb ik toen ook een filmpje gemaakt waar ze duidelijk op staat…

Zo heerlijk vredig


Helaas was de rust niet van lange duur. Rond half 1 in de nacht kreeg Didi verhuisplannen, de kittens moesten naar de kattenbak. Dat vonden wij natuurlijk niet zo’n goed idee en we brachten ze terug naar de kist. We probeerden haar te kalmeren maar dat lukte niet, integendeel, ze werd steeds onrustiger en begon de kittens steviger te pakken. Er zat niets anders op dan het boeltje te scheiden. Alle kittens in het doosje naar mijn kamer zodat ze ze ook niet kon horen eventueel. Het betekende ook weer dat de kittens met de hand moesten worden gevoerd.


De volgende ochtend, inmiddels dinsdag, beraadden we ons wat te doen. Wat was er toch aan de hand. We besloten in elk geval te overleggen met de dierenarts en het leek ons zinvol om Didi even te laten checken op koorts, nog iets in de buik of evt een beginnende mastitis waardoor het voeden pijnlijk was. Het leek ons allemaal niet aan de orde, maar we wilden het zeker weten.

De kittens kwamen ondertussen keurig aan van de combinatie moedermelk en kittenmelk, op het sorreltje na. Ze was in de anderhalve dag dat ze er was eigenlijk geen gram aangekomen, maar met kleine beetjes afgevallen. Het begin was wel te verklaren door de valse start, maar het werd nu toch wat opvallend want het drinken ging op zich goed. Om 12.00 bij weer een voeding woog ik haar een keertje extra (normaal 2 x per dag) en was er sinds de ochtend weer een gram af. En toen bekroop mij het akelige gevoel dat er iets echt niet in orde was en dat we haar mogelijk gingen verliezen. En was dit ook de reden van Didi’s onrust? Snel heb ik de portretlens gepakt en nog een paar foto’s van haar gemaakt.


En toen ging het snel. Bij de volgende voeding nog geen twee uur later was ze behoorlijk achteruit gegaan. Ze lag ook anders en ik had er een slecht gevoel bij. Ik probeerde een halve voeding maar merkte dat het geen zin meer had. Ik heb haar nog even bij de anderen gedaan, maar haar na een half uurtje apart in het zonnetje achter glas gelegd. Ze kreunde soms zachtjes, ik hoopte maar dat het niet lang zou duren. Een poosje later zag ik een laatste zucht en toen was het lijfje stil….arm lief meisje, je was er pas net…

We hebben het nog niet eerdere meegemaakt dat we een kitten verloren in de eerste dagen na de geboorte. Het gebeurt echter niet zelden en het is erg verdrietig om mee te maken. We hebben Fara Fayenne, die naam heb ik haar gegeven, onder onze beuk in de tuin begraven. Rust zacht liefje ❤

Tijd om even te huilen was er niet echt want we moesten nog naar de dierenarts met Didi. Gelukkig ging dat vlot en werd ze lichamelijk helemaal gezond bevonden. Nu kon ik weer proberen de kittens bij haar te leggen. Dat ging gelukkig goed. Een rustige avond volgde en we konden een beetje bijkomen van alles.

Rust……

Maar ook nu begon de onrust na middernacht bij Didi weer op te spelen. Kittens naar de kattenbak etc. en we moesten de boel weer scheiden….We begonnen aardig moe te worden en het slaapgebrek liep verder op.

En zo trof ik ze dan ’s morgens aan in hun doosje 😉


Woensdag wachtte ik tot begin middag om moeder weer te herenigen met haar kroost en dat ging na wat gesputter goed. Tot, jawel, wederom een uurtje na middernacht. We beslisten ook steeds sneller om te scheiden zodat de rust voor iedereen zoveel mogelijk werd bewaard.

Het bijzondere was ook dat ze het prima vond als de kittens weggebracht werden. Ze nestelde zich daarna heerlijk relaxed in mijn armen alsof er niets aan de hand was. Ze reageerde ook niet als ze me twee uurtjes later met de met de kittens bezig hoorde die zich onder enig protest lieten voeden. Misschien was het toch nog allemaal te veel voor haar.


Donderdagmorgen liet ik haar weer en beetje begaan maar ze wilde nu rond 9.00 al weten waar de kleintjes waren. Dus alles weer herenigd…en vanaf dat moment is het gelukkig blijvend goed gegaan en konden we echt van het gezinnetje gaan genieten.

V.l.n.r. het wildkleur katertje, het zwart zilver poesje en het zwart zilver katertje
Lucifertje hier vooraan heeft ons hart al in het bijzonder gestolen. Ze ziet er vooralsnog zo anders uit omdat het een Abessijn variantje is.

Vandaag zijn de kittens precies een week oud en zijn hun gewichtjes al ruim verdubbeld. Mama Didi heeft het nodige zelfvertrouwen opgebouwd en is een lieve zorgzame moeder. En wij…wij hopen vandaag op een wat rustigere zondag 😉

Onder het kopje ‘Kittens/ Actueel, F-nestje’ vindt u meer foto’s en info over de kleintjes.

Didi wordt mama

Wat mooi is dat toch…twee jaar geleden was ze mijn kleine eigenwijze ding dat hier geboren werd als enige poesje van een vijfling. Nieuwsgierig, vindingrijk, grappig, ondeugend, en oh zo lief; Didi ❤ . En nu is het kleine meisje groot geworden (hoewel ik haar altijd nog de kleine meid noem), en hobbelt ze met een ontzettend bol buikje door het huis.

Didi met twee maanden


Precies op de verwachte datum van 26 augustus werd ze krols. Gelukkig had haar verloofde Magic Man zijn agenda vrijgehouden en brachten we haar de volgende ochtend naar zijn residentie in Limburg. Toch wel weer spannend want voor Didi was alles nieuw. Maar ze was snel op haar gemak en die knappe man zag ze ook wel zitten ;-). Twee dagen later konden we haar alweer ophalen en was het afwachten of dit avontuurtje ook echt succesvol was geweest. Na drie weken zagen we de eerste tekenen, de tepeltjes werden donker roze en de eetlust begon toe te nemen 🙂

Een overduidelijk krolse Didi ;-).

Begin tweede maand werd de zwangerschap echt zichtbaar


De zwangerschap verliep op rolletjes en voor ons gevoel gingen de weken erg snel.

Een mooi buikje


Inmiddels zijn we alweer op dag 58 en hebben we een paar dagen geleden een röntgenfoto laten maken om te zien hoe druk het wordt.

Onze dierenarts was niet helemaal zeker dit keer. Waarschijnlijk zijn er vier kittens, vier schedeltjes zijn te onderscheiden. Maar het zou kunnen dat er nog een vijfde een beetje verstopt zit. Er lijken vijf ruggengraatjes te zien?


Didi deert het allemaal niet, ze voelt zich kiplekker. Ze ligt graag in mijn armen en geniet er zichtbaar van als ik haar dikke buikje streel. Zowel binnen als buiten springt ze overal nog vlot op en af hoewel we het hier en daar wat veiliger maken met een geïmproviseerde opstapje 😉 .

Zondag 1 november (dag 65) is ze officieel uitgeteld, maar als ze de lijn van haar voorouders volgt zal het de maandag of dinsdag erna worden. Spannend!

Didi mag op huwelijksreis

De zomer zit er weer op. De lange hittegolf van afgelopen weken heeft plaatsgemaakt voor buiige regen en temperaturen onder de 20 graden…het is weer even wennen voor iedereen ;-). Maar wat hebben ze genoten:

DSC07868 (4)Zaina heerlijk genietend in de schaduw van onze dennen

DSC08305 (3)
Of samen met Noortje onder de tuintafel. In de zon was het echt te warm voor ze.

DSC08669 (2)
Noortje is drie maanden op dieet geweest want ze ging niet meer zo soepel door de kattenluikjes 😉 . Wij voeren onze dieren eigenlijk altijd op het oog maar met zo’n dikke vacht als Noor is dat wat lastiger, stiekem weg was ze gegroeid naar 5.7 kilo. Inmiddels is ze 900 gram afgevallen en past ze weer overal door 😉

DSC07941 (3)
Kallima is ook ontzettend graag buiten, en ’s avonds altijd als laatste weer binnen.

DSC07827 (2)
En was er toch een keer een bui dan had ze altijd nog haar lodge

DSC08682 (4)
En Didi….van hetzelfde laken een pak….vooral te vinden bij de vlinderstruik zodra die bloeit 😉

DSC08045 (9)
Of op een van de speeltoestellen vanwaar je een goed overzicht hebt

DSC08169 (9)Genietend van de laatste zonnestralen van de avond

De afgelopen maanden hebben we ook het testwerk voor een nestje met Didi doorlopen en gelukkig was alles goed. We verwachten haar eerstvolgende krolsheid nog deze maand en dan mag ze op huwelijksreis naar de mooie wildkleur kater Magic Man in Limburg. Spannend 🙂 !

 

Bizarre tijden

 

 

Dat het leven zo radicaal zou veranderen in de twee en een halve maand sinds mijn vorige berichtje had niemand kunnen voorspellen. Maar we maken er het beste van en proberen ons zo goed mogelijk aan te passen aan de nieuwe tijd. En eens zal deze nare periode ook weer voorbij zijn…

Zaina vierde op 12 april haar dertiende verjaardag. Het gaat erg goed met haar. Ook haar neusklachten zijn nog steeds onder controle…direct afkloppen!

 

DSC07400 (6)Zaina kan met iedereen goed overweg. Ook met onze galgo Cheetah die alweer driekwart jaar bij ons is heeft ze geen problemen.

 

DSC07431 (5)De bedbank die we een poos geleden kochten is een zeer gewaardeerd meubelstuk geworden in de huiskamer. Hij is zelden vrij 😉

 

DSC07388 (3) Maar ook buiten is het weer heerlijk toeven. De tuin bloeit volop en de viooltjes op het terras breiden zich elk jaar verder uit. Het schijnt dat mieren voor de verspreiding van de zaadjes zorgen…

 

DSC07468 (2)Het was wel tijd voor een nieuw buitenhuisje want een van de voorgangers was door alle regen afgelopen winter definitief onbewoonbaar verklaard 😉

DSC07469 (2)Kallima had meteen grote belangstelling voor de nieuwe lodge

DSC07477 (3)Inspectie…

DSC07475 (4)En goedgekeurd 🙂

 

DSC07156 (3)Met Didi gaat ook alles goed. Eerder deze maand werd ze twee jaar. Ze is uitgegroeid tot een mooi en leuk poesje waar ik elke dag weer erg van geniet. Ze is zo grappig….

DSC07462 (6)Onlangs hebben we besloten dat ze in de herfst een nestje mag krijgen. We hebben een prachtige kater voor haar gevonden en intussen zijn we met het testwerk begonnen. Wordt vervolgd….

Dag lieve Djemo

De eerste twee maanden van het nieuwe jaar zitten er alweer op. Helaas deze winter geen sneeuwfoto’s van de katjes, eigenlijk is deze winter meer een lange grijze herfst met veel wind en regen.

DSC07037 (4)

Dus we zitten vooral binnen gezellig bij elkaar

 

DSC07047 (6)

En dat is ook prima te doen 😉

Begin januari is Fealynn naar Willy in Utrecht verhuisd. Het gaat erg goed met haar, ze is er queen of the house en het klikt super met haar nieuwe personeel.

DSC06888 (4)

Een paar dagen voor haar vertrek heb ik deze foto nog kunnen maken van onze drie sorrelzilvertjes bij elkaar. Links Didi, Zaina in het midden en rechts Fealynn.

In het nieuwe huis heeft ze ook het zonnigste plekje al gevonden:

thumbnail_IMG_20200205_144618565

Hier thuis merk ik dat het voor Didi en Kallima relaxter is zonder Fealynn, en het de groep als geheel goed doet. Het is een mooi clubje zo. Zelf vind ik het nog steeds jammer en mis ik haar…het zal tijd nodig hebben.

Met Zaina gaat het redelijk goed. Ze heeft wel een tweede rhino scopie gehad nog eind december omdat de klachten toch weer terug waren helaas. Het neusslijmvlies bleek aan beide kanten enorm opgezet. De oorzaak van zoiets is niet altijd duidelijk, het kan om een allergische reactie gaan maar mogelijk speelt er in zo’n geval een tumor. Omdat ze toch weer onder zeil moest hebben we meteen bloed af laten nemen om te kijken hoe het er met oa de nieren en schildklier voorstond. Dit bleek gelukkig allemaal goed. Voor het opgezette slijmvlies heeft ze twee keer een prednisonachtige injectie gehad. Hier heeft ze goed op gereageerd maar we merken wel dat het af en toe toch weer niet helemaal lekker zit. Zal dus waarschijnlijk nog worden vervolgd…

Een heel verdrietig bericht kregen we op 7 februari van de mensen waar het broertje van Zaina woont, Djemo. Geheel onverwacht was Djemo die middag overleden. Met het eten schoot een brokje heel ongelukkig in de luchtpijp en dat is hem fataal geworden. Zijn mensen konden niets meer voor hem doen. Een meer dan vreselijke schok voor hen want zo’n bizarre plotselinge dood kun je gewoonweg niet bedenken en is afschuwelijk om mee te maken.

Djemo in het grasDit is Djemo bij ons op de leeftijd van ongeveer zeven weken. Het was zo’n heerlijk kereltje en hij had zoveel weg van Zaina qua alles eigenlijk…type, energie, karakter. Beiden waren ook vreselijk knuffelig en lekker aanwezig. Ze waren echt een stelletje als kittens.

2007-05-25, schoenendoos 2 6 wekenZe pasten bijvoorbeeld ook mooi samen in een schoenendoos 😉

Djemo was ook ons allereerste kitten dat we weg brachten naar naar het nieuwe huis, dat was geen makkelijke reis. Afscheid nemen van kittens blijft een moeilijk iets, maar als ze goed terecht komen dan maakt dat veel goed. En Djemo is zeker goed terecht gekomen. Hij heeft een heerlijk leventje gehad bij Aart en Fia, samen met Aimaye, zijn sorrelzilver vriendinnetje:

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Toen wij hem later opzochten in Barneveld werden we nog eens uitgebreid getrakteerd op zijn knuffels:

2009-11-15, 001

Qua gezondheid ging het Djemo nog zo goed met zijn bijna 13, onderstaande foto is van afgelopen december. Alleen zijn kopje getuigt van een wat gevorderde leeftijd. Zijn vacht, body en staart zien er nog zo fantastisch uit…..

thumbnail_IMG_2681 (3)

Lieve Djemo, je was voor je baasjes en hun naasten, en ook voor ons een heel bijzonder kereltje. We zijn heel blij dat we jou hebben gekend en dat er zo van je gehouden is al die jaren. Rust zacht lieverd ❤

Djemo kerstkaart 2017

 

En dan is het ineens december…

Wegens ‘van alles en nog wat’ ben ik een hele poos niet aan het bijwerken van de website toegekomen. En dan is het ineens december….

De kittens zijn half september verhuisd en ik word gelukkig goed op de hoogte gehouden van hun belevenissen en fratsen. Dat is echt een troost bij het gemis. Ze zijn nog erg herkenbaar in de berichtjes die ik krijg 😉 . Elano en Eduna wonen lekker saampjes in de buurt van Brussel en heten nu Castor en Polly:

78384114_558811051566274_1961968479884017664_nElano/ Castor is precies een kilo zwaarder dan zijn zusje….

78472243_2492287947652030_31675632916103168_n (2)Eduna/ Polly

78525967_2466886690089530_2821010867351453696_n (3)

Egilias heeft zijn naam behouden en woont heerlijk relaxed samen met een mooie wildkleur Somali dame. Hij heeft het zo geregeld dat ze hem elke dag een fijne wasbeurt geeft:

71035333_2305781609519577_6461089633185824768_n (2)

 

70625008_426174494734037_910902786126774272_n (3)

 

In de laatste weken dat de kittens bij ons waren kwam er een nieuwe hond op ons pad, een Galgo Espagnol, oftewel Spaanse windhond. Ik was al een hele tijd aan het denken aan een maatje voor mijn whippet Donna. Ze heeft aan onze kooiker Epke op zich wel een soortgenoot, maar windhonden en kooikers spreken toch een beetje een verschillende taal.
Nu trek ik me het lot dat veel galgo’s in Spanje treft nogal aan. Hoe mooi zou het zijn om een van hen een nieuw leven te kunnen geven. Na het nodige speurwerk naar een galgo die bij ons zou passen kwamen we uit bij Cheetah, een prachtig gestroomd teefje van ongeveer twee jaar. Ze was niet getraumatiseerd, kon met katten, en was al aan het huiselijk leven gewend. Na een kennismakingsbezoek waarbij bleek dat het ook met Epke en Donna klikte hebben we haar opgehaald en ging het eigenlijk meteen goed mogen we zeggen. Het is een erg leuke hond en we zijn erg blij met haar.

DSC06351 (3)

En dan het medisch bulletin….Zaina’s snotterklachten kwamen na de antibiotica kuur helaas terug zodat ze toch voor een rhino-scopie moest. Het vermoeden van onze dierenarts dat er een poliepje in haar neusje zat klopte idd.

DSC06714 (3)

Na de ingreep moest ze eigenlijk weer een kuurtje antibiotica maar omdat het geven hiervan zo moeizaam gaat bij haar werd eerst gekeken of het ook zonder goed kwam. De bacteriën hadden het echter goed naar hun zin in het wondje en dus volgde er alsnog een kuur. Geen tabletjes deze keer, maar injecties. Die hoefden slechts om de dag en waren misschien makkelijker toe te dienen door ons. Maar nee, ook hier bleek Zaina pertinent niet van gediend. Gelukkig kregen we hulp van een dierenartsassistente die bij ons in het dorp woont zodat we niet weer steeds op en neer naar de kliniek hoefde. De kuur sloeg aan en we hopen dat Zaina nu echt van het probleem verlost is.

Fealynn is intussen gesteriliseerd. Het moest even uitgesteld worden omdat ze een lichte blaasontsteking had opgelopen. Ze zat soms nogal lang in de plashouding op het gras dus dat vond ik verdacht. Een urinetest wees een blaasontsteking uit waar ze een kuurtje metacam voor heeft gekregen.

DSC06759 (3)Het medical petshirtje stond Fealynn eigenlijk perfect

DSC00158 (4)

Er is ook bezoek voor haar geweest en het klikte. Het is even slikken voor ons maar na oud en nieuw gaat ze verhuizen naar een rustig plekje waar alle aandacht alleen voor haar is.

Didi is de anderhalf alweer gepasseerd, wat gaat het toch snel… Een poosje geleden hebben we haar knietjes laten testen en die zijn in orde bevonden, dus dat was mooi nieuws 🙂 . Voorlopig zijn er nog geen plannen voor een nestje, misschien eind 2020…we zullen zien….

Rest mij nog iedereen prettige feestdagen toe te wensen en fijne jaarwisseling!

0-ab976a8dac883d2ef673f279ed9db489