Goodbye sweetheart

Not unexpected but still very sadly we had to say goodbye to our sweetheart Zaina.

We knew winter would become very difficult for her because colds are influenced by the seasons, and it was clear that Zaina’s problem increased again since autumn started. In my last post I wrote that we would hope for the best, but inside I knew better…

Over the course of October, we saw further deterioration in her well-being and it became increasingly clear that we had to let her go soon. As the antibiotic treatments early this year did not, or only briefly, help and at the same time were quite taxing for Zaina, restarting with it was no option. She also started to lose some weight, for the first time since we arrived in Sweden.

October 10, the last day that she enjoyed the sun

In the last week of October we contacted the vet in Hogsby to help Zaina. Unfortunately euthanasia here is only done in the clinic. That made me very sad because we prefer to let our animals go in their familiar environment, but there was no choice. On Friday 28 October we drove with Zaina to the clinic where she breathed her last at 15.00 pm. I consoled myself that she had felt me untill her last moment.

Zaina about half an hour before we went to the clinic. She suddenly posed for me this way. Her face shows the fatigue and that she’s not feeling well, but it also still shows her strong personality

Zaina was born in my hands, and she died in my hands. 15,5 years were in between….We are very sad but also grateful she was there for such a long time, and most of the time in good health.

She wil be remembered as the most social cat we have had. Zaina was social with everone; congeners, the kittens who were born here, the dogs, visitors….Zaina had no problems with anyone, and nobody ever had a problem with Zaina. When a kitten from outside the cattery was introduced Zaina immediatly cared about the new resident to make them feel comfortable.

Verona as she arrived last year august. After the first introduction to the house and one or two cats I always give them a rest in the bedroom because they are tired after the trip and all the new impressions. But Zaina always insisted on staying with the new resident to comfort her. I loved how she did that. Not pushy, but just being there ❤ .
Zaina loved the kittens who were born here. As she got older she didn’t play with them but she was often near them…and helpful when needed 😉
She also was always good friends with the dogs

Zaina was also our cuddliest cat ever. Of course all Somali’s are very people oriented but Zaina was VERY people oriented and cuddling was one of her first necessities. Untill she was about ten years old this cuddling was also during the night when she insisted on sleeping half over my face. I finally had to stop this because it was just too much. Finishing my diner beside her was also impossible, she just couldn’t wait to ‘attack’, she just had to cuddle…

Dear Zaina, a few days ago you returned home, as ashes… We reunited you with your beloved mother Yara who left us much too soon in 2011.

Dear ones, we will never forget the two of you. You have brought us so much, we could never have imagined when we decided in 2006 to adopt a Somali female, Yara.

Rest in peace sweethearts ❤ ❤


Verona takes her time…

After a long, dry and hot summer where temperatures went up to 36 degrees in our area, fall has arrived a couple of weeks ago with quite different temperatures. Yesterday it was the first time the grass was a bit frozen in the morning.

Almost three months our garden looked like this. It sometimes made me feel more like living on Crete than in Sweden 😉

What did we do this summer….well, we worked hard for our Somali’s to save a part of the garden for them, so they could enjoy the outdoor life again, like they were used in Holland. We aren’t very experienced handymen ;-)) and we had to deal with some special problems like the very stony surface and the fact that the garden is not really flat. But within about a month we fixed something quite nice for them and everybody is very happy with it.

Because of the stones just under the surface we had to fix the posts on concrete.

Best time for work was late afternoon and in the evening, than there was shadow! The sun is amazingly intense in Sweden, between 11 and 5 it was mostly impossible to work in the full sun.

By mid August everthing was fixed, including electric fencing on top. No worries, they don’t get really hurt when they touch it, and after one try they already know and don’t try again

Time to explore!

The drained pond seemed to be an interesting place, and they still like it.

Zaina was happy to have the lodge back again. One of her favourite places to relax.

View from my room 🙂

Like I told in my previous post we were waiting for Verona to get in heat around half July. Well, she did, exactly half July. I decided to wait for the next heat because we were still so busy at that time with unpacking, the emigration administration etc. . Also Verona did have the pill for little two months wich is not very good for the uterus, so mostly I prefer to wait for the second heat after stopping the pill so the uterus can recover.
I was about 99% sure that her next heat would be around the end of July because she always has her heats every two weeks…….yes, always…, exept when you relay on it of course, haha. So we waited the whole summer…untill finally last week. But, unlike the very strong heat in July, this one was just so and so, and Ganna was hardly interested. So now we have to wait untill the next…I hope it doesn’t take two months again, but I can only wait and hope…

No doubt they do love eachother ❤

And then of course our worry child Zaina. Her problem with the chronic cold has increased again over the last month. We can hear and see that sometimes it’s not very comfortable for her. That makes one think of course…you don’t want her to suffer. But she still has such a good appetite, she even gained weight in July! I’m surprised by this good appetite because cats eat with their nose and it’s obvious that Zaina’s sense of smell must be disturbed. So brave Zaina! Also she still loves to hug and she goes for a walk in the garden. So we think her life is still ok. But we realise that this winter will become difficult for her…let’s hope she makes it and we can celebrate her sixteenth birthday next spring ❤

John with our brave girl ❤

Arrival in Sweden!

On June 23 we arrived fully packed in Sweden. It was a beautiful welcome at the Oresund Bridge ❤

It had quite been a logistic challenge with the cats and dogs but everybody arrived save and in good condition, even our eldest Somali girl Zaina. She is 15 and I was worried a lot about her before this trip because she hadn’t been well since early this year, and in April it even looked like she would leave us forever. But she recovered surprisingly and she amazed me again after the long trip from Holland. Meanwhile her situation is a little less but still pretty ok.

Zaina felt relaxed so quickly….

Our dogs where impressed buy the new view 😉

My husband John visited the house several times this winter, but for me it was the first time. But I liked it immediatly, it looked exactly like I’d seen it on the many pictures I had and I loved the atmosphere of it.

A few days later our stuff arrived and than the house became our home. The cats where spoiled with two new cat trees 😉 :

They ‘adopted’ this one very quickly

Not everybody is still sure about this giant tree, but sometimes it takes more time…specially for spoiled cats of course…

The coming weeks and maybe months we still have a lot to arrange according to our emigration, but we also try to enjoy the wonderful weather we have had mostly untill now. And, there’s also plans for our first litter in Sweden. Verona is almost in heat, she has to wait untill the next one, probably by the end of July, and than she and Ganna can go on their honeymoon 🙂 . I’ll keep you posted…

Verona and Ganna

Druk, druk, druk….

Wat vliegt de tijd….nog maar een maandje en dan hebben we Nederland achter ons gelaten. Het zou wel fijn zijn als het zover is want dan hebben we de meeste drukte gehad, en het meeste geregeld. Wat komt er een hoop kijken bij emigratie. Dat weet je vooraf wel natuurlijk wel maar als je eenmaal in het proces zit ervaar je het pas echt. Maar we zitten op schema en tot nu toe hebben we geen onverwachte tegenslagen gehad gelukkig.

Over Zaina goed bericht, ze is er nog en in vrij goede doen. Niet lang na mijn laatste bericht over haar begin april waren we met haar en de vijf andere katten naar de dierenarts geweest voor de vereiste rabiës prik. Het was toen niet goed met haar en zoals we al vermoedden zag ook de dierenarts de reis voor haar naar Zweden niet meer zitten. De verwachting was dat ze in de loop van april steeds verder achteruit zou gaan en dat we op enig moment de beslissing zouden moeten nemen om haar in te laten slapen.

Maar, wonder boven wonder knapte ze langzaam op! En nog steeds is ze vrij goed, niet top, maar veel te goed om haar in te laten slapen. Het is afwachten hoe de verhuizing op haar zal uitwerken. We hopen dat de impact meevalt en dat ze toch nog een poosje in Zweden kan genieten. Het is me toch wel een sterke tante hoor….haar wil om te leven is nog steeds zo groot als toen ze kitten was en het ook niet vanzelf ging.

Zo was ze half april…een zwaar vermoeid frommelhoofdje, een rommelige vacht…

En dit was een dag of tien later, een heel andere uitstraling

Met Ganna gaat ook alles goed. Hij is intussen een mooie kerel van bijna negen maanden. Ik ben zo blij dat hij is gebleven, het is een schat van een kater en sociaal met alles en iedereen. En….tot nu toe sproeit hij niet, hopelijk blijft dat nog een poosje zo 😉

Zijn vriendin wordt intussen regelmatig krols en om niet met een doos kittens te moeten verhuizen is het wel erg oppassen ;-). Ze gaat vanaf nu tot de verhuizing aan de pil zodat ik in de meest hectische weken hier niet ook nog extra alert op moeten zijn
In de niet krolse perioden zijn ze weer lekker samen en overal met hun neusjes bij. Hier helpen ze mee met het snoeien van de clematissen die over de afscheiding groeien.

De andere katten doen het ook perfect en hoewel er al een en ander in het huis is veranderd zoals steeds meer dozen enzo, heb ik niet het idee dat ze al verhuisstress hebben. De veranderingen gaan geleidelijk en de meest vertrouwde mandjes, klimpalen enzo zijn nog gewoon aanwezig, die worden pas de laatste week ingepakt.

Noortje past zich probleemloos aan aan het nieuwe interieur

Ons huis in Drenthe hadden we snel verkocht en dat is een zorg minder. Ik merk wel dat het ook wel een beetje pijn doet dat we dit plekje kwijt raken, we woonden hier erg mooi en rustig.

Dag mooi uitzicht….

En verder is het nog meer afscheid nemen. Van vrienden, familie, kennissen, van onze vertrouwde dierenarts, leuke plekjes in de buurt etc etc…. en dat is best wel slikken. Komt bij dat ik ons huis in Zweden nog steeds niet gezien heb, dat is er niet meer van gekomen en dat maakt het ook nog steeds erg onwerkelijk. Een van de vriendinnen die gedag kwam zeggen heeft trouwens heel mooie foto’s gemaakt van de katjes, ik plaats er in dit stukje verschillende van. Dank je wel Hélène!

Kallima mooi vastgelegd door Hélène

Gezien de aller drukste weken die nog op ons afkomen denk ik dat dit de laatste update vanuit Nederland is. Eenmaal gesetteld in Zweden ga ik de site gedeeltelijk in het Engels overzetten en ook een eerste bericht in het Engels plaatsen…dat lijkt nu nog heel raar maar eenmaal aan de andere kant van de grote brug zal het vanzelfsprekender aanvoelen denk ik.

Hopelijk tot ziens over een poosje!

Een grote stap

Al een paar jaar speelde het idee in onze gedachten om te emigreren zodra John met zijn werk kon stoppen. Verschillende landen kwamen voorbij, met allemaal hun plussen en minnen. Ergens gaan wonen is iets anders dan er op vakantie gaan. Je laat ook veel achter, daar hebben we goed over nagedacht, maar het opent ook weer nieuwe deuren. Hoe het uitpakt is eigenlijk nooit te overzien, maar ik denk dat we vooral spijt krijgen als we het niét doen.

Onze keuze is uiteindelijk op zuid Zweden gevallen. Een poosje geleden hebben we er een leuk huis gekocht met genoeg ruimte binnen en buiten voor onze dieren. Het is voorlopig ons vakantiehuis. Van de zomer hopen we er definitief te gaan wonen.

Ons vakantiehuis
En natuurlijk heb je hulp zodra je begint met alvast wat in te pakken

In Zweden zijn de Abessijn en Somali gelukkig niet onbekend, en de vader van Verona is toevallig ook een Zweed! Ik ken er verschillende fokkers en hoop er jaarlijks een nestje te kunnen blijven doen. De planning voor Verona x Ganna is in de nazomer/herfst van dit jaar. De website/blog blijft bestaan maar de berichtjes zullen t.z.t. in het Engels gaan, en wie weet later in het Zweeds….al lijkt mij dat nu nog heel ver weg ;-).

Komende dinsdag krijgen alle katten alvast hun rabiësprik. Tenminste dat hoop ik…want Zaina’s klachten zijn drie weken na de doxycycline kuur toch weer terug gekomen. Het is nog niet zo heftig als voor de kuur maar we zijn helaas voor 80% weer terug bij af. Ik had het wel verwacht maar het is verdrietig omdat we weten dat er eigenlijk geen verdere behandelopties zijn. Ik weet niet of ze nu de vaccinatie mag hebben, en hoe het verder gaat. Eigenlijk ben ik bang dat ze niet meer in Zweden gaat komen, maar dat denk ik al een hele poos. Dinsdag gaat ze in elk geval mee naar de dierenarts en zullen we verder overleggen.

Van de week lag ze nog te genieten van het prachtige voorjaarsweer.

Het was de zonnigste maand maart ooit gemeten, Ganna vond het heerlijk!

Ook Kallima was regelmatig buiten te vinden

Verona ging op hommeljacht (altijd eng, maar je kan het moeilijk de hele dag voorkomen)

Het is nog steeds duo Jut en Jul met Ganna 😉

De laatste dagen van maart werd het opnieuw winter en was iedereen weer te vinden op onze onmisbare slaapbank :-)))

We zijn altijd blij als we van onze vroegere kittens of herplaatsers wat horen. Onlangs kregen we een mooie foto van Massimo, onze vroegere kater. Vanwege zijn twaalfde verjaardag had ik zijn mensen nog eens aangeschreven en kreeg ik een leuke mail met foto terug. Hij ziet er goed uit en is eigenlijk nauwelijks veranderd. Ik heb de foto doorgestuurd naar zijn Duitse fokster Isabel Delank die ook nog steeds erg betrokken is bij het wel en wee van haar fokjes. Van haar kreeg ik een foto terug van Massimo’s moeder Tabanya on Tiptoe, 17 jaar intussen, met een wat mindere gezondheid maar dat is begrijpelijk op die leeftijd.

Massimo, papa van Brasil, Busayra, Biagio, Baluka, Chanoa en Calando. En van Cee-Jay, Connor, Chanel, Cinnamon en Cheyenne.

De komende maanden zullen we erg druk zijn met alle verdere voorbereidingen voor Zweden. We hopen dat onze dieren niet te veel last gaan krijgen van de stressvolle periode die er aankomt. Helemaal te voorkomen valt dat niet.
Ik hoop nog tijd te vinden voor een of twee berichten voordat de verhuiswagen voor de deur staat….

Zorgen om Zaina

Begin januari verhuisden Gigolo en Giovanna naar Dordrecht en Giulia naar Noordwolde. Het gaat supergoed met ze. Regelmatig komen er leuke berichtjes en prachtige foto’s van ze, en dat wordt enorm gewaardeerd want ja, het blijven onze kinderen dus we blijven heel graag een beetje op de hoogte hoe het met ze gaat.
Voor Gigolo en Giovanna was de verhuizing het gemakkelijkst want ze bleven samen en er waren bij de nieuwe mensen geen andere katten of honden om aan te wennen….eigenlijk speelden ze gewoon door, alleen in een andere huiskamer en met ander personeel ;-).

Is het geen heerlijk stelletje

Geweldige foto van ze ❤

Bij Giulia is de overgang wat meer gedoseerd verlopen want Abessijn/mix kater Leo waar ze bij ging wonen was al een jaartje alleen en dan is het logisch dat het even wennen is, zeker met zo’n jonge spring-in-‘t-veld. Maar Judith en Thomas pakten het erg goed aan en de wil om er wat van te maken was bij beide katjes aanwezig. Intussen zijn ze goed aan elkaar gewend, wordt er samen gespeeld en worden er zelfs wasbeurtjes uitgedeeld. Missie geslaagd :-).

Leo en Giulia

Niks meer aan doen

Ganna bleef bij ons. Het was heel eventjes vreemd voor hem toen Giulia als laatste nestgenootje was vertrokken maar hij richtte zich al snel op Verona. Die vond één kitten wel zo overzichtelijk en zo werd het in no time een prachtig stelletje. Het zijn net Jut en Jul, bijna altijd in elkaars buurt, doen alles samen, echt heel leuk. Ik had er erg op gehoopt want Verona miste een goed passend speelmaatje en die heeft ze nu gevonden, top!

Lekker samen in een mandje

Echt alles wordt samen onderzocht

Eigenlijk had ik nog een derde nestje met Didi willen doen maar met name omdat ze toch wel wat problemen heeft gehad bij beide nestjes, met als laatste de vervelende closteridium perfringens bacterie, besloot ik om haar te laten steriliseren. Ze heeft zeven prachtige en gezonde kittens gekregen waarvan er enkelen de lijn mogen doorzetten, dan mag je heel tevreden zijn. Dus werd ze 21 januari geholpen. Dat is allemaal prima verlopen. Wel heeft ze een week in een fleurig pakje gelopen om te voorkomen dat ze het wondje wel erg schoon wilde houden…wat dan juist daardoor in een ontsteking kan eindigen.

Het medical petshirt stond haar erg grappig

En dan de zorgen om Zaina…
Eind vorig jaar dit jaar kreeg ik steeds meer het gevoel dat 2022 Zaina’s laatste jaar zou worden. Eigenlijk puur vanwege haar leeftijd, ze wordt in april 15. Als ik de vrouwelijke lijn van haar stamboom bekijk zijn die poesjes allemaal 14 jaar geworden. Behalve haar lieve moeder Yara die veel te vroeg overleed door afschuwelijke pech. De zus van Yara, Zaina’s tante dus, overleed vorig jaar februari,15 jaar en een paar maanden. We merken ook wel dat Zaina een oudere dame is geworden. Maar alles ging nog goed eigenlijk. Toch weet je dat er een keer iets op haar pad gaat komen waarbij je haar niet meer kunt helpen….maar wat, en wanneer….

Begin januari kreeg ze weer wat last van haar eerdere kwaal twee jaar geleden, ontstoken neusslijmvliezen….snotteren enzo, en hoorbare hinder in de voorste luchtwegen. Een combinatie van virus en bacteriën. Ze kreeg een injectie cortalone van de dierenarts met de verwachting dat dit afdoende zou zijn omdat we er snel bij waren. Maar de klachten kwamen al gauw terug en er volgde een tiendaagse kuur antibiotica; albipen. We kregen net als twee jaar geleden gelukkig weer hulp van een plaatselijke dierenartsassistente/ kennis bij het geven van deze injecties. Maar ook hierna kwamen de klachten snel terug. Op 9 februari volgde een rhinoscopie om te zien of er net als destijds weer een poliepje zat. Dat bleek niet het geval. De lichte narcose had er deze keer wel flink ingehakt, we schrokken ervan en beseften nog eens dat haar leeftijd intussen echt een dingetje is.
Ze kreeg opnieuw een cortalone injectie en een nieuwe kuur albipen. Maar nu werden de klachten zelfs erger tijdens de kuur, het sloeg helemaal niet aan. Verder zien we dat ze eigenlijk continu last heeft, heel veel slaapt, dat ze wat is afgevallen, dat ze niet meer prettig kan knuffelen…terwijl dat voor haar zo ontzettend belangrijk is. Ze voelt zich niet goed en haar lijfje lijdt onder het gevecht tegen de boosdoeners.

Dierenartsen hebben mbt antibiotica veel minder mogelijkheden dan een aantal jaren geleden en dat maakt het extra lastig.
De laatste hoop is nu gevestigd op 10-14 dagen doxycycline. Dit zijn tabletjes en we gaan hiervoor vanaf morgen dagelijks met Zaina naar de dierenarts want zelf toedienen is onmogelijk bij haar. De dierenarts is positief over het te verwachten resultaat maar ik weet het niet….
We kunnen alleen maar hopen dat deze kuur aanslaat en ze dan voor langere tijd klachtenvrij is anders is het vooruitzicht helaas niet zo goed. We willen er nog even niet aan denken….

Weer thuis na de rhinoscopie anderhalve week geleden

Een paar dagen geleden…..duidelijk niet in orde

Ganna blijft :-)

Intussen zijn we aan de laatste twee weken van het jaar begonnen, en de laatste week dat de vier kittens samen zijn. Ze zijn er aan toe merken we, toe aan hun eigen familie, hun eigen plekje in deze wereld.

Sinds het laatste bericht van 7 november zijn ze weer enorm vooruitgegaan in hun ontwikkeling en zijn ze intussen echte jonge complete katjes geworden die staan te popelen om uit te vliegen.

Hieronder een greep uit de vele foto’s die ik de afgelopen zes weken heb gemaakt. Jammer genoeg kan ik met mijn huidige WordPress abonnement ineens geen filmpjes meer plaatsen, heel apart dat de voorwaarden ineens van één kant zijn veranderd.

De meisjes rond 10 november, links Gulia, rechts Giovanna

De lieve Gigolo, pardoes in de speeltunnel in slaap gevallen

Er kwam steeds meer contact met de andere katten in huis. Zaina, hun ‘oma’ van bijna 15 jaar is nog steeds even sociaal met jong en oud
Natuurlijk werd er ook veel gespeeld en bedacht ik regelmatig nieuwe spelletjes voor ze. Zo was deze doos met bladeren een enorm succes. Vooral de eerste keer zijn ze een uur lang helemaal los gegaan

Maar ja, iemand anders ziet er een lekker bedje in en dan heb je pech….
De twee kereltjes eind november, Ganna en Gigolo
Ook Verona wilde steeds bij de kittens zijn. Het spelen gebeurde wel volgens haar spelregels en die bleven aan de ruwe kant dus hield ik een oogje in het zeil
De grote krabpaal in de huiskamer viel ook erg in de smaak. Ik blijf het wel een beetje spannend vinden zulke hoogtes maar ze redden zich uitstekend

En ook de tube met het balletje werd gewaardeerd

Natuurlijk moest er ook af en toe worden gerust
En moet je ook goed eten tussendoor. Het vers vlees gaat er bij alle vier goed in.

Het allermooiste spelletje wat je maar kunt bedenken is samen het bed opmaken

Warming up….
Ook mama is van de partij
Goed vasthouden
Er zit een bobbel onder
Maar het komt uiteindelijk goed
Klus geklaard, iedereen is tevreden en voldaan

Jammer genoeg moesten we kort na dit feestje de kittens van de groten scheiden. Er was een bacterie opgedoken waar ik nog niet eerder van had gehoord, clostridium perfringens, die aangepakt moest worden. De kittens waren al na twee dagen antibiotica klachtenvrij, bij Kallima en Noortje is nog niet alles op orde dus de boel blijft gescheiden. Dat is vooral jammer en wat bewerkelijk maar ook met hun komt het zeker goed.

Vrijdag verhuist Giulia naar Judith en Thomas in Noordwolde (FR). Ze wordt daar het speelmaatje van Aby kruising Leo.
Gigolo en Giovanna blijven samen en vertrekken naar Ingrid en Jules in Dordrecht waar ze helemaal in de watten gelegd gaan worden.
En Ganna, die blijft bij ons hebben we besloten. We moesten er wel even over denken om weer een eigen kater te houden, daar komt wel eea bij kijken. Maar Ganna zou zo leuk passen bij ons wildkleur poesje Verona die nog geen half jaar ouder is dan hij. Hij ontwikkelt zich mooi en heeft een heerlijk karakter, heel knuffelig en mensgericht zoals eigenlijk het hele nestje, en ook Verona, dus dat belooft wat voor een nestje van die twee 😉 .

Met zijn iets meer dan twee kilo is hij de grootste van het stel, en hij heeft prachtig lange pootjes
En wat een koppie ❤

Rest mij nu nog iedereen ondanks de nieuwe zware maatregelen vanwege omikron toch hele fijne feestdagen en een heel gelukkig 2022 toe te wensen. Laten we hopen dat de wereld er over een paar maandjes weer wat zonniger uitziet. En blijf vooral gezond!

Twee maanden alweer

De afgelopen weken zijn voorbijgevlogen…

Mijn vorige bericht eindigde met het dipje van de de kittens. Dat zijn ze gelukkig allemaal goed te boven gekomen en niet veel later begonnen ze ook eindelijk met het eten van vast voer. Ze waren de vier weken intussen gepasseerd dus het werd echt tijd.

Ganna was als eerste te verleiden voor de stukjes kip. Niet veel later bleek hij ook een liefhebber van kant en klaar vers vlees voor katten te zijn. Dat zien we graag want dat is goed voor de ontwikkeling van de darmflora van de kleintjes

’s Nachts sliepen de kittens nog in de grote kist en in de morgen haalde ik het luikje weer weg. Daar werd meestal met smart op gewacht 😉

Ook vóór de kist is het heel gezellig met elkaar

Een paar dagen later was het tijd om de kittens vanuit de slaapkamer naar mijn kamer te verhuizen. Die ligt midden in het huis en zo krijgen ze veel meer mee van wat er in huis allemaal gebeurt, ze moeten tenslotte aan van alles gewend zijn als ze straks naar hun nieuwe mensen gaan. Ze kregen ook steeds weer wat meer ruimte, het rennetje werd elke paar dagen wat vergroot tot ze de hele kamer hadden….en intussen ook de rest van het huis 😉

Tweemaal daags worden de kittens gewogen. Ze zijn er intussen zo aan gewend dat ze graag even helpen met de administratie ervan 😉

En wat gaat het snel! Het spelen gaat steeds actiever, ze rennen meer en meer, klauteren, springen…de momenten dat ze wakker zijn is het een en al leven in de brouwerij.

Langzaam worden de kopjes ook steeds sprekender en individueler. Dit is Gigolo, een heerlijk lief ventje

En dit is de kleine Giulia met zes weken, samen spelen met mams

Ganna en Giovanna zijn ook een heerlijk stel. Ik ben helemaal verliefd op het mooi gevormde gezichtje van Giovanna

En wat geniet ik van Didi hoe ze als moeder is met haar kleintjes. Altijd zorgzaam, en reagerend op elk piepje van ze, ze boffen maar met haar

Naar mate de kittens steeds meer ruimte krijgen raak je ze natuurlijk ook gemakkelijker wel eens even kwijt. Nu weet ik dat ons huis een vesting is wat dat betreft, helemaal catproof, maar die kleine donders passen in hoekjes en gaatjes waar je niet altijd meteen aan denkt. Zo zijn we een keer een klein half uurtje echt kwijt geweest. Alle opties in de verschillende kamers al vijf keer gecheckt.. je denkt dit kan echt niet, maar waar zijn ze dan?! Uiteindelijk vonden we ze in het holletje onderin een krabpaaltje dat net andersom eigenlijk helemaal tegen tegen de muur stond. Hoe ze gezien hadden dat daar toch echt een fantastisch mooi slaapplekje was voor vier is me nog steeds een raadsel…maar ze lagen er heerlijk 😉

Een kastje met daarin een doosje pluche beesten van de honden is natuurlijk ook een heerlijk plekje

Gigolo en Giovanna bijna acht weken, het gaat echt veel te snel…..Ze hebben intussen bezoek gehad en mogen straks samen verhuizen, heel erg leuk!

Giulia en Ganna, de twee grootste ondeugden van het stel

Morgen krijgen de kittens weer bezoek en dinsdag staat de eerste vaccinatie en plaatsing van de chip op het programma. Dat laatste deed ik altijd bij de tweede inenting maar de chipnaald is een stuk dunner tegenwoordig, ze merken er veel minder van. Ik kan de chipnummers nu meteen bij de stamboomaanvraag meegeven zodat alles keurig op tijd weer terug is.

Ben benieuwd ook hoe ze hun eerste autoritje zullen ervaren…wordt vervolgd….

De G-tjes een maand

Na de wat moeizame start waren moeder en de kleintjes na een paar dagen lekker op de rit. Didi verzorgde haar kittens tot in de puntjes, die kwamen keurig aan en wij konden heerlijk genieten van alles. Wat blijft het toch bijzonder om mee te mogen maken.

Het leven van de pasgeborenen bestaat uit eten en slapen

Na een paar dagen gaan de kopjes al een beetje omhoog. Dit is het kleinste poesje, de eerstgeborene die we direct Giulia hadden gedoopt.
Alweer een paar dagen later, haar grotere zus, de ex drama queen ;-). Zij gaat Giovanna heten

Deze mooie lieve man krijgt de naam Gigolo

Voor dit mannetje met zijn mooie ronde buikje had ik de naam Ganna bedacht, vernoemd naar de Italiaanse wielerkampioen Filippo Ganna. De volledige stamboomnamen van de kleintjes staan op hun kittenpagina.

Een lieve poezenmoeder met haar kroost

De eerste twee weken houden we alles zo rustig mogelijk. De kleintjes zijn nog kwetsbaar en alle energie moet naar het groeien gaan. Daarna gaan we heel langzaam wat meer prikkels opbouwen en mag er af en toe kraambezoek langskomen voor een eerste kennismaking.

Verona komt even kijken

En ach, wat gaat het weer snel….het blijft me telkens weer verbazen. Ik zit er de hele dag met mijn neus bovenop en dan nog verrast het hoe vlot ze zich ontwikkelen, en hoe snel de aanvankelijke hulpeloosheid er af is. En voor je het weet zitten ze rechtop en scharrelen ze zelfs al een beetje rond in de kist die we in twee stappen voor ze kunnen vergroten door tussenschotten te verwijderen.

Woensdag 29 september, bijna drie weken oud. De drie zilvertjes zijn op het eerste oog al goed van elkaar te onderscheiden door het verschil in de petjes aan de voorkant.
Gigolo ontpopt zich al als een echte prince Charming. Hij is ook het meest mensgericht en doet me al bij al erg denken aan Fabio vorig jaar

Na drie en een halve week kwam er helaas de klad in. Afgelopen zondag was Ganna zomaar 20 gram afgevallen. Dat is al best veel op een gewicht van zo’n 400 gram dus ik ben meteen die avond gaan flessen. De volgende ochtend was hij echter nog eens tien gram afgevallen. Ook moeder Didi was niet oké, haar eetlust was helemaal in elkaar gezakt en ze was ook een beetje van slag. Dinsdag zijn we met haar naar de dierenarts geweest maar behalve een beetje verhoging was alles eigenlijk in orde. Waarschijnlijk kampt ze met een virusje. En zoals dat meestal gaat bij kittens…krijgt de een het, dan volgt de rest, en zo ook in dit geval. Dus dat betekende een hele drukke week met zes keer per dag flessen en ondanks dat kwamen ze nog steeds moeizaam aan. Op heel eventjes na waren ze gelukkig niet ziek. Het lijkt er vandaag op dat Giulia en Ganna weer in de lift zitten, en dat Gigolo en Giovanna er nog niet helemaal zijn, maar het ziet er elke dag een beetje anders uit met het aankomen en weer terugvallen dus het blijft nog even afwachten.

Ganna krijgt zijn flesje. De meningen over de flesvoeding zijn nogal verdeeld; Giulia en Ganna reageren wisselend, Gigolo vindt het heerlijk en Giovanna heeft het meeste commentaar, zoals verwacht 😉

Ondertussen gaat de ontwikkeling van de kleintjes wel gewoon door. Het zelfstandig plassen wordt intussen druk geoefend op (en naast 😉 ) het kattenbakje. Experimenteren met vast voer zit er jammer genoeg nog niet in, dat zou anders wat schelen met flessen, maar ze willen er nog niets van weten, geen blik, geen vers vlees, geen mousse. Enkel Ganna pakt af en toe een paar brokjes maar dat zet nog geen zoden aan de dijk.

Ze zijn van goede wil met het bakje maar het meeste gaat er naast. Vandaag haal ik de onderlegger weg, want zo’n zachte ondergrond plast natuurlijk erg prettig 😉

En ja, de kist werd langzaamaan te klein. Omdat het niet zo lekker ging met ze heb ik er iets langer mee gewacht dan normaal, maar vrijdag vond ik echt echt tijd worden om hun wereldje weer wat te vergroten en dus ging er een rennetje voor.

Oei, wat is dat nou….
maar ze zijn vrij vlot over de drempel
Heerlijk, die staartjes omhoog

Ondanks de mindere periode blijft Didi een fantastisch lieve moeder. Ze is veel bij ze en doet nog steeds de verzorging. Ik zie me zelf nog wel een weekje bezig met de flesjes, erg intensief maar het geeft ook veel voldoening en de kittens worden zo super mensgericht.

Het G-nestje is geboren!


Dacht ik begin vorige week dat het wel eind van de week zou worden…maar woensdag hield ik er rekening mee dat het donderdag al kon gebeuren, ik merkte toch wat kleine dingetjes op in haar gedrag.

In de nacht naar donderdag hoorde ik haar even piepen en vanaf dat moment was ze nog meer aanhankelijk. Ze wilde steeds in mijn armen liggen, kopje tegen mij aan….het was duidelijk dat er wat aanstaande was.

Donderdagmorgen wou ze niet eten en ze liep een beetje rond door het huis. Ik hield haar extra in de gaten en om half 9 zag ik dat ze de slijmprop aan het verliezen was. De vorige keer betekende dat nog maar goed twee uurtjes te gaan tot de eerste kitten dus ik begon direct met de laatste voorbereidingen voor de bevalling. Pen en papier bij de hand om alles op te schrijven wat er gebeurt, dat is altijd fijn als je tijdens de bevalling de dierenarts nodig hebt, en ook voor jezelf om het overzicht goed te houden. Er gebeurt heel veel en vooral als het een lange bevalling wordt vergeet je onherroepelijk dingen, wat weer lastig kan zijn als je beslissingen moet nemen.

Even later lag ze al in de werpkist. Dat was wel handig, de ‘plan B-doos’ die we altijd bij de hand hebben mocht de aanstaande moeder andere plannen hebben leek op deze manier niet nodig.

In de kist

Heerlijk ontspannen nog

De weeën dienen zich aan

Rond half 11 zagen we de eerste voorzichtige weeën. Wat later werden ze sterker en Didi kreeg het ook duidelijk warmer. Het wachten was op de echte persweeën die de kitten naar buiten moeten brengen. Om half 12 was het zover, een flinke wee, een kreet en daar was nr een, een zwart-zilvertje. Het leek ons een zij en ze was al uit het vliesje. Alles leek op het eerste gezicht in orde, alleen Didi was even onrustig. Toch konden we de kleine snel aanleggen.

De eerste is daar, een zwart zilver poesje

Samen bijkomen

Een minuut of tien later kwam er heel gemakkelijk een tweede zwart-zilver kitten uitrollen. Oef, deze was wel heel erg klein… en nog voor ik het vliesje open had wist ik al dat het niet goed was. Te klein, onderontwikkeld, en overleden….zo sneu… Een moeilijk moment maar veel tijd is er niet voor want je moet je klaarmaken voor de volgende. In dit tempo leek het in elk geval geen lange dag te worden.

Maar,…het werd stil, en het bleef stil….urenlang…de hele middag…

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is dsc05879-2.jpg

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is dsc05870-2.jpg
En nog meer wachten…

Om half 5 besloot ik de dierenarts te bellen zodat we er eventueel nog heen konden. Ik maakte me nog geen zorgen maar even overleggen is altijd goed. Vanuit de praktijk vond men het echter wel verstandig om even langs te komen. Ik hoopte maar dat ze door het gesleep niet zou beginnen maar dat deed ze gelukkig niet. En ze was ook erg rustig eigenlijk, dat viel me mee.

Er werd een echo gemaakt waarop te zien was dat alles gelukkig oké was. Volgens de dierenarts zaten er in elk geval nog twee maar zeer waarschijnlijk drie kittens. Didi kreeg een oxytocine injectie om de weeën weer op gang te helpen. Mocht deze geen effect hebben dan mochten we er thuis na een uur nog een geven. Had deze ook geen effect dan zou het een keizersnede worden, hm…

De eerste injectie deed niets. Zelf zijn we totaal niet handig met injecties maar gelukkig wilde een kennis, en tevens dierenartsassistente, uit het dorp ons helpen met de tweede prik 😉 .

Een kwartier daarna leek er gelukkig beweging in Didi’s buik te komen en niet veel later kwam het derde zwart zilvertje ter wereld, een katertje, en een half uur later de vierde, een poesje, dat was rond 20.00. Daarna werd alles echt rustig…. We konden de kittens aanleggen en Didi was helemaal relaxed.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is dsc05895-2.jpg
In het begin is een beetje hulp bij het vinden van de tepels wel eens nodig

Iedereen tevreden

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is dsc05910-2.jpg
Prachtig gezicht

Het wachten was nu nog op nummer vijf. Maar het bleef de rest van de avond rustig en hoewel ik meende nog wel een bobbel te hebben gevoeld kregen we steeds meer het idee dat het echt klaar was. Voor de zekerheid liet ik de spulletjes nog even liggen maar het was intussen 23.00 voorbij en we waren doodmoe na meer dan 12 uur in de weer. John vertrok naar de kamer om daar te gaan slapen, en ik zou uiteraard bij het gezinnetje blijven.

John had zich echter amper geïnstalleerd toen ik toch weer een heuse wee bij Didi zag! Dus hem direct weer geroepen en niet veel later kwam kitten nr vijf ter wereld, een wildkleurtje dit keer. Een hele leuke toegift!

Twaalf uur na de eerste kwam deze kleine man ter wereld

Nu was het echt klaar, wat een marathon! Maar ja, nu werd Didi weer helemaal onrustig… waar ze eerder met de drie zo vredig lag, en zelfs nog even met vier, was er ineens geen land meer met haar te bezeilen. We hebben het een uurtje geprobeerd maar daarna de kittens net zoals vorig jaar van haar gescheiden en naar mijn kamer gebracht. Dat bracht rust. Helaas betekende dat ook weer nachtelijke flesvoedingen geven, dat kon er nog wel bij na zo’n dag 😉 .

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is dsc05927-2.jpg
Déja vu…kittens in een doosje

Didi kroop in mijn armen en om 4.00 ging ik eruit om de kleintjes te voeden, dat liep gelukkig vrij vlot. Om half 7 weer een voeding en toen hopen dat het die dag lukte de kittens bij haar te leggen. Maar helaas, de onrust was nog steeds te groot zodra we het probeerden.

Zaterdagmorgen begon ik me zorgen te maken omdat Didi nog steeds anders was en de kittens niet erg hard groeide van de flesvoeding. Had ik iets gemist, speelde er iets wat ik niet wist? Net toen ik besloten had om de dienstdoende dierenarts te bellen ging Didi in een andere modus. Ze wilde naar de kittens en haar blik was ineens goed. Geen grote ogen meer maar interesse.

Twee van de vier konden we goed aanleggen, maar het heeft nog een dagje geduurd eer ze alle vier bij haar lagen en we onderstaande foto konden maken. Vanaf dat moment loopt eigenlijk alles zo als je het wenst. Een gelukkige rustige moeder en tevreden kittens met mooie ronde buikjes 😉

Op de kittenpagina staan meer kittenfoto’s